ആലപ്പുഴയിൽ നിന്ന് കണ്ണൂരിലേക്കുള്ള ട്രെയിൻ യാത്രയിലായിരുന്നു ഉണ്ണി. വൈകുന്നേരത്തെ വെയിൽ, ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ കമ്പാർട്ട്‌മെന്റിലേക്ക് അരിച്ചെത്തി. തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ആ കംപാർട്ട്‌മെന്റിൽ ഉണ്ണിയുടെ എതിർവശത്തെ സീറ്റിൽ ശാന്തനായി ഇരുന്നിരുന്നത് പ്രായം ഏഴുപത് കടന്ന, എന്നാൽ വളരെ ഊർജ്ജസ്വലതയുള്ള ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. കാപ്പിനിറത്തിലുള്ള ഷർട്ടും വെളുത്ത മുണ്ടും ധരിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ എവിടെയോ ദീർഘമായ ഒരു ജീവിതാനുഭവത്തിന്റെ തിളക്കം ഉണ്ണി ശ്രദ്ധിച്ചു.
ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഉണ്ണി അദ്ദേഹത്തെ പരിചയപ്പെട്ടു: "ഞാൻ ഉണ്ണി, ജോലിക്കാര്യത്തിനായി കണ്ണൂരിലേക്ക് പോവുകയാണ്." 
“ഞാൻ സുലൈമാൻ," അദ്ദേഹം സൗമ്യമായി മറുപടി പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഒരു ബന്ധുവീട്ടിൽ പോയി മടങ്ങുകയാണ്. ഈ ട്രെയിൻ യാത്രയൊക്കെ ഒരു പ്രത്യേക സുഖമാണല്ലേ? "
ചായകുടിക്കുന്നതിനിടെ അവർ കൂടുതൽ സംസാരിച്ചു. നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ, പഴയ കാലഘട്ടം... സംസാരം ഗൾഫ് ജീവിതത്തിലേക്ക് വഴിമാറിയപ്പോൾ, സുലൈമാന്റെ മുഖം പ്രസന്നമായി. അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് താൻ ജീവിച്ചു തീർത്ത ഒരു കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഒരാളെ കിട്ടിയതിന്റെ ആവേശം. അത് വെറുമൊരു കഥയായിരുന്നില്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിമാനകരമായ വിജയഗാഥ തന്നെയായിരുന്നു.
"സാർ, ഞാൻ ഒരു 'ഫ്രീ വിസ'യുമായി മരുഭൂമിയിൽ പോയി, അവിടെനിന്ന് ഈ നിലയിലെത്തിയത് വെറുമൊരു ഭാഗ്യമല്ല. സത്യസന്ധമായി ജോലി ചെയ്താൽ ദൈവം കൂടെയുണ്ടാകും," സുലൈമാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ആ വാക്കുകളിൽ വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.
തുടർന്ന് സുലൈമാൻ തന്റെ ഓർമ്മച്ചെപ്പുകൾ തുറന്നു. 
തൊഴിൽ തേടിയുള്ള തീവ്രമായ അലച്ചിൽ
എഴുപതുകളുടെ അവസാനം. കാസർകോട്ടെ ചെമ്മൺപാതകളുള്ള ഒരു ഉൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നാണ് സുലൈമാൻ എന്ന യുവാവ് തന്റെ ജീവിതം വഴിമാറ്റിയെഴുതാൻ പുറപ്പെട്ടത്...

സുലൈമാൻ ഇന്ന് രണ്ട് പേരക്കുട്ടികളുടെ മുത്തശ്ശനാണ്. ഇതിനിടയിൽ, സുലൈമാൻ സമ്പാദിച്ച പണം കൊണ്ട് നാട്ടിൽ വീട് വെച്ച ശേഷം തിരിച്ചെത്തി. അവന്റെ ഭാര്യ നാട്ടിലെ ഹൈസ്കൂളിൽ ഹൈസ്കൂൾ അസിസ്റ്റന്റായി (HSA) ജോലി നേടി.
സുലൈമാൻ കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "ഇപ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനമുണ്ട്, സാർ. എന്റെ മകൻ ഡോക്ടറായി, മറ്റവൻ ഐ.ടി. എഞ്ചിനീയറായി. അവർ സുരക്ഷിതരാണ്. അതായിരുന്നു എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം."

ബി.എ. ഡിഗ്രി ഉണ്ടെങ്കിലും, അറബിയോ, ഹിന്ദിയോ അറിയാത്തതിനാൽ ഏതൊരു സാധാരണ ക്ലറിക്കൽ ജോലിക്കും അപേക്ഷിക്കാൻ സുലൈമാന് കഴിഞ്ഞില്ല. ദിവസങ്ങൾ നീണ്ട അലച്ചിലായിരുന്നു. ഒരു സാധാരണ ഇടുങ്ങിയ മുറിയിൽ, പല നാടുകളിൽ നിന്നുള്ള മനുഷ്യർക്കൊപ്പം അവൻ കഴിഞ്ഞു. ഓരോ പുലരിയും പുതിയ പ്രതീക്ഷ നൽകി, ഓരോ സന്ധ്യയും നിരാശയോടെ മടങ്ങി.
തന്റെ ചെറിയ ഇംഗ്ലീഷ് പരിജ്ഞാനം വെച്ച് പല സ്ഥാപനങ്ങളിലും കയറിയിറങ്ങി. അവിടെവെച്ചാണ് അവൻ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്: ഈ മരുഭൂമിയിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കണമെങ്കിൽ 'ബുദ്ധിക്ക് പകരം' ഒരു ടെക്നിക്കൽ വിദ്യ വേണം.

അങ്ങനെയാണ് വീട്ടിൽ അച്ഛനെ സഹായിച്ചിരുന്നതിന്റെ ചെറിയ അറിവ് വെച്ച്, ഒരു ചെറിയ പ്ലംബിംഗ് ജോലികൾ ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയിൽ സഹായിയായി ജോലിക്ക് ചേർന്നത്. അതൊരു കോൺട്രാക്ടിംഗ് കമ്പനി ആയിരുന്നു. ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ, വെളുത്ത യൂണിഫോമിട്ട സായിപ്പുമാർ ഓടിക്കുന്ന കാറുകൾക്ക് പിന്നാലെ, ടൂൾ ബോക്സുമായി ഓടേണ്ട അവസ്ഥയായിരുന്നു.
വെറും 'ദിവസക്കൂലിക്കാരൻ' ആയിരുന്നു സുലൈമാൻ. ഒരു ദിവസം 15 ദിർഹം. എങ്കിലും അവൻ ഒരിക്കലും ജോലിയിൽ മടി കാണിച്ചില്ല. ബാത്ത്റൂമിലെ ചോർച്ച അടയ്ക്കുമ്പോഴും, പൈപ്പുകൾ മാറ്റി സ്ഥാപിക്കുമ്പോഴുമെല്ലാം അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു പഠിച്ചു, ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ആത്മാർത്ഥതയും, എപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സമീപനവും അറബിയായ മുതലാളിയെ ആകർഷിച്ചു.

ഒരു ദിവസം, അടിയന്തിരമായി ഒരു റിപ്പയറിംഗിനായി സുലൈമാനെ ഫോർമാൻ അയച്ചു. അത് ശൈഖ് മുഹമ്മദിന്റെ കൊട്ടാരത്തിലെ അതിഥികൾക്കായുള്ള വിംഗിലായിരുന്നു. ലക്ഷ്വറി മാർബിളുകളും സ്വർണ്ണനിറമുള്ള ഫിറ്റിംഗുകളും കണ്ട അവന്റെ കണ്ണുകൾ മഞ്ഞളിച്ചു.
ജോലി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ശൈഖ് തന്നെ അവിടേക്ക് വന്നു. നീണ്ട വെളുത്ത കുപ്പായമിട്ട ആ രാജാവിന്റെ ഗാംഭീര്യത്തിൽ സുലൈമാൻ ഒരു നിമിഷം പരിഭ്രമിച്ചു. അദ്ദേഹം സുലൈമാനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതായി തോന്നി. സുലൈമാൻ ആകട്ടെ, അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ തന്റെ ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് ഫോർമാൻ വന്ന് അവനോട് പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി: "ശൈഖ് വീട്ടിലുണ്ടെങ്കിൽ, ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന ജോലിയോ, തിരക്കുള്ള ജോലിയോ അരുത്. അദ്ദേഹം പോയ ശേഷം മാത്രം ചെയ്യുക. നീ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ അദ്ദേഹം നിന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു."
അടുത്ത ദിവസം, അബുദാബി ജല-വൈദ്യുതി വകുപ്പിലെ ഡയറക്ടർ തസ്തികയിലുള്ള ഒരു ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ സ്ഥലപരിശോധനയ്ക്ക് വന്നു. "ഈ റിപ്പയർ തീർക്കാൻ എത്ര ദിവസം എടുക്കും?" അയാൾ ചോദിച്ചു. "കൂടുതലൊന്നും വേണ്ട സാർ, കണിശമായി പറഞ്ഞാൽ മൂന്ന് ദിവസം," സുലൈമാൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.

സായിപ്പ് നൽകിയ ജോലിയിൽ അവന്റെ ശ്രദ്ധയും കൃത്യതയും ശ്രദ്ധിച്ച ബ്രിട്ടീഷ് വംശജനായ ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ (ജനറൽ മാനേജർ) ഒരു ദിവസം സുലൈമാന്റെ അടുത്തുവന്നു. അദ്ദേഹം അവന്റെ പ്രകടനം എത്രമാത്രം മികച്ചതാണെന്ന് പ്രശംസിച്ചു.
അതൊരു സുവർണ്ണാവസരമാണെന്ന് സുലൈമാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കൈകൾ കൂപ്പി അവൻ ആ സായിപ്പിനോട് വിനയത്തോടെ സംസാരിച്ചു: "സാർ, കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി ഞാൻ ഇവിടെ ദിവസക്കൂലിയാണ്. ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. എനിക്കൊരു സ്ഥിരമായ ജീവിതം വേണം. എന്റെ ആത്മാർത്ഥത ബോധ്യപ്പെട്ടുവെങ്കിൽ, എനിക്കൊരു സ്ഥിരം പോസ്റ്റ് തന്ന് സഹായിക്കണം."
തൊട്ടടുത്ത ദിവസം, സുലൈമാന്റെ താമസസ്ഥലത്തേക്ക് കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ഒരു കവർ വന്നു. അത് അവന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ചു. ദിവസക്കൂലിക്കാരനായ തൊഴിലാളിക്ക്, 'ഫോർമാൻ' തസ്തികയിൽ സ്ഥിരനിയമനം നൽകിക്കൊണ്ടുള്ള ഉത്തരവായിരുന്നു അത്! ശമ്പളം നാലിരട്ടിയായി ഉയർന്നു. അതായിരുന്നു സുലൈമാന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവ്.

ഫോർമാൻ ആയ ശേഷം സുലൈമാൻ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, വിവാഹം കഴിച്ചു. അവന്റെ ഭാര്യയും ദുബായിലേക്ക് എത്തി. അടുത്ത 25 വർഷം അവർ ദുബായിൽ ഐശ്വര്യത്തോടെ ജീവിച്ചു.

രണ്ട് ആൺമക്കൾ അവർക്ക് പിറന്നു. മക്കൾക്ക് മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാൻ അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു.

മൂത്ത മകൻ മെഡിക്കൽ പ്രവേശന പരീക്ഷ പാസായി ഡോക്ടർ ആയി. ഇന്ന് അവൻ നാട്ടിലെ തിരക്കുള്ള ആശുപത്രിയിൽ സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്നു.

ഇളയ മകൻ ആണെങ്കിൽ ബിരുദാനന്തര ബിരുദം നേടി ഐ.ടി. എഞ്ചിനീയർ ആയി മാറി. ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു പ്രമുഖ മൾട്ടിനാഷണൽ കമ്പനിയിൽ ഉന്നത പദവി വഹിക്കുന്നു.
രണ്ട് മക്കളും വിവാഹിതരായി, സുലൈമാൻ ഇന്ന് രണ്ട് പേരക്കുട്ടികളുടെ മുത്തശ്ശനാണ്. ഇതിനിടയിൽ, സുലൈമാൻ സമ്പാദിച്ച പണം കൊണ്ട് നാട്ടിൽ വീട് വെച്ച ശേഷം തിരിച്ചെത്തി.
ഗൾഫിലെ മണലാരണ്യത്തിൽ വെച്ച് ആത്മാർത്ഥതയുടെ വിത്ത് പാകിയ സുലൈമാൻ, ഇന്ന് കേരളത്തിലെ സ്വന്തം മണ്ണിൽ, മക്കളുടെയും പേരക്കുട്ടികളുടെയും വിജയത്തിൽ അഭിമാനം കൊണ്ട്, സമാധാനത്തോടെ വിശ്രമജീവിതം നയിക്കുന്നു. കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് മരുഭൂമിയും ഫലഭൂയിഷ്ഠമാക്കാം എന്ന് അവന്റെ ജീവിതം തെളിയിച്ചു.

സുലൈമാന്റെ കഥ കേട്ട് സമയംപോയതറിഞ്ഞില്ല.

ട്രെയിൻ  കോഴിക്കോട് സ്റ്റേഷനിൽ നിർത്തി. സുലൈമാന്റെ കണ്ണുകളിൽ, താൻ കീഴടക്കിയ മരുഭൂമിയുടെ തിളക്കവും, ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന സംതൃപ്തിയുടെ ശാന്തതയുമുണ്ടായിരുന്നു. ഉണ്ണിക്ക് തോന്നി, താൻ കേട്ടത് ഒരു സാധാരണ കഥയല്ല, ആത്മാർത്ഥതയും കഠിനാധ്വാനവും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ എത്രമാത്രം മാറ്റിമറിക്കും എന്നതിന്റെ ഒരു പാഠപുസ്തകമായിരുന്നു.