തങ്കക്കിനാക്കൾക്കൊണ്ട് ടാജ് മഹൽ തീർക്കുമ്പോഴും പ്രണയിനികൾ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു. ആ ശില്പിക്ക് വേണ്ടത് കുളിർമ നൽകുന്ന പുഴ, പാലപ്പൂ സുഗന്ധം, പൊട്ടിയകുപ്പിവളകൾ, കിനാവിന്റെ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്ന മാലാഖമാർ. എന്നാൽ ഇവ സ്മാരകമല്ല, നിത്യകോവിലുകളാകുന്നു. സ്നേഹത്തിനു സ്മാരകങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത് അതിന്റെ വിശുദ്ധി നഷ്ടപ്പെടുത്തുമോ? മനുഷ്യർ എന്താണ് എപ്പോഴും സ്മാരകങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പകച്ചുനിൽക്കുന്നത്. തങ്കക്കിനാക്കളുടെ ടാജ്മഹൽ ഒരാളുടെ സ്വകാര്യമായതുകൊണ്ടോ, അതോ അതിനേക്കാൾ വില മാർബിൾ കല്ലുകൾക്കുണ്ടെന് തോന്നിട്ടോ അതിനു പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. ബിന്ദു റ്റിജിയുടെ കവിതകൾ ആസ്വാദകരവും ചിന്തനീയവുമാണ്.

Thank you Sir for reading .