ലോകത്തിൽ  മണൽ മഞ്ഞ നിറത്തിലും  മറ്റു വിവിധ നിറങ്ങളിലും കാണാറുണ്ടെങ്കിലും   മഞ്ഞ മണലിന്റെ നിറം   അടയാളപ്പെടുത്തുമ്പോൾ  കവി ഭാവനയിൽ സ്വർണ്ണ നിറമെന്നാണ്  സാധാരണയായി സാഹിത്യ സുന്ദരമായി  സമർത്ഥതയോട്  കവിതയിൽ കുറിക്കുന്നത് .കടൽ തീരത്തിരുന്നു നനഞ്ഞ മണലിൽ കളി വീട്  തീർക്കുമ്പോൾ അത്  തീർച്ചയായും തകർന്നടിയുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും  എന്തിനാണ് കൈവിരൽ വിറക്കുന്നത് ? നമ്മുടെ അഗാധമായ അന്തരംഗങ്ങളിൽ തന്നെ സംസാരദുഃഖസാഗരമുള്ളപ്പോൾ കടൽ തുടങ്ങുന്നത്‌  എവിടെയെന്നു എന്തിനു തിരയുന്നു? “നിന്നെ തിരഞ്ഞു ഒരിക്കലും നനയാത്ത തീരത്തിന്നൊടുവിലെ തീരത്തും”, ശരിയായി തിരഞ്ഞാൽ പിന്നെ എവിടെയും  തിരയേണ്ടതില്ല, അവിടെ തന്നെയുണ്ട് കടലിന്റെ (എല്ലാത്തിന്റെയും) ആരംഭവും അവസാനവും!അതുകൊണ്ട് ഈ കവിത നിഴലിന്റെ നിഴലിന്റെ വെളിച്ചമായി മാത്രം അവശേഷിക്കുകയും ,ശബ്ദത്തിന്റെ  ശബ്ദത്തിലേക്കുള്ള  വെളിച്ചം കാണാതെ കഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് .

(ഡോ.ശശിധരൻ)