മനുഷ്യന്റെ പ്രയാസങ്ങളിൽ ചേർന്നുനിൽക്കുക എന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നന്മകളിലൊന്നാണ്. സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും മറ്റൊരാളുടെ വേദന കേൾക്കാനും അതിന് പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കാനും സമയം മാറ്റിവെക്കുന്ന നിരവധി മനുഷ്യർ നമുക്കിടയിലുണ്ട്. ചികിത്സയ്ക്ക് പണമില്ലാത്തവർ, ഭക്ഷണത്തിന് പ്രയാസപ്പെടുന്ന കുടുംബങ്ങൾ, പഠനം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയാത്ത കുട്ടികൾ, വീട് എന്ന സ്വപ്നം പോലും സാധ്യമാകാത്തവർ തുടങ്ങി പലരുടെയും പ്രതീക്ഷയായി ഇന്ന് ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകർ മാറിയിട്ടുണ്ട്.എന്നാൽ ചാരിറ്റി പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിലയിടങ്ങളിൽ ഉയരുന്ന ആരോപണങ്ങളും സംശയങ്ങളും ഈ രംഗത്തെ ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ട സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. ചിലരുടെ ഭാഗത്ത് സംഭവിക്കുന്ന വീഴ്ചകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന്റെ പേരിൽ മുഴുവൻ ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകരെയും ഒരേ കണ്ണിലൂടെ കാണുന്ന പ്രവണതയും ശക്തമാകുന്നു. ഒരു വ്യക്തിയുടെ തെറ്റ് എല്ലാവരുടെയും തലയിൽ കെട്ടിവെക്കുന്നത് ഒരിക്കലും നീതിയല്ല.

എവിടെയെങ്കിലും ഒരാളുടെ ഭാഗത്ത് വീഴ്ച സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യണം. പണം ദുരുപയോഗം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അന്വേഷിക്കണം. സഹായത്തിന്റെ പേരിൽ ആരെയെങ്കിലും ചൂഷണം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെതിരെ നടപടി വേണം. എന്നാൽ അതിന്റെ പേരിൽ സത്യസന്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന എല്ലാവരെയും സംശയത്തിന്റെ വലയത്തിലാക്കുന്നത് ശരിയായ സമീപനമല്ല.കാരണം, ഒരുപാട് ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകർ മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളും കരച്ചിലും നേരിട്ട് കേട്ടാണ് ഈ രംഗത്തേക്ക് ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നത്. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ അടുക്കളയിൽ അടുപ്പ് കത്താത്തത് കണ്ടിട്ടാകാം ഒരാൾ സഹായവുമായി എത്തുന്നത്. ചികിത്സയ്ക്കായി പണമില്ലാതെ വിഷമിക്കുന്ന ഒരാളുടെ അവസ്ഥ അറിഞ്ഞിട്ടാകാം മറ്റൊരാൾ പണം സമാഹരിക്കുന്നത്. പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹമുള്ള ഒരു കുട്ടിയുടെ സാഹചര്യം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാകാം ആരെങ്കിലും അവന്റെ വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവ് ഏറ്റെടുക്കുന്നത്.

ഇത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരുടെ മുന്നിൽ പലപ്പോഴും പ്രശസ്തിയോ അംഗീകാരമോ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. മറ്റൊരാളുടെ വേദനയിൽ തങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്ന ചെറിയൊരു സഹായം ചെയ്യണമെന്ന മനസ്സാണ് അവരെ മുന്നോട്ടുനയിക്കുന്നത്. ചിലർ സ്വന്തം സമയവും അധ്വാനവും മാറ്റിവെക്കുന്നു. ചിലർ സ്വന്തം പണം പോലും ചെലവഴിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് സഹായം സ്വീകരിച്ച് അർഹരായവരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നവരുമുണ്ട്.അത്തരക്കാരെ ഒരു സംഭവത്തിന്റെ പേരിൽ മുഴുവൻ കുറ്റക്കാരായി കാണുന്നത് സമൂഹത്തിന് തന്നെ വലിയ നഷ്ടമാണ്. സത്യസന്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകരുമ്പോൾ, അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ഒടുവിൽ സഹായം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നവരിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.

അതേസമയം ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകർക്ക് സമൂഹം നൽകുന്ന വിശ്വാസം ഒരു വലിയ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന കാര്യം മറക്കാനും പാടില്ല. മറ്റൊരാളുടെ ദുരിതം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പണം സമാഹരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ കണക്ക് കൃത്യമായിരിക്കണം. എത്ര പണം ലഭിച്ചു, എവിടെ നിന്നാണ് ലഭിച്ചത്, എന്തിനാണ് ഉപയോഗിച്ചത്, എത്രയാണ് ചെലവായത് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ സാധ്യമായത്ര വ്യക്തത വേണം.ചാരിറ്റിയുടെ പേരിൽ ലഭിക്കുന്ന ഓരോ രൂപയും ഒരു ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. അത് നൽകുന്ന വ്യക്തി തന്റെ പണം എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. അതിനാൽ കണക്കുകൾ ചോദിക്കുന്നവരെ ശത്രുക്കളായി കാണേണ്ടതില്ല. മറിച്ച്, സുതാര്യമായ പ്രവർത്തനത്തിന് അത് സഹായകരമാണ്.ചാരിറ്റി പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സുതാര്യത ഉണ്ടാകുന്നത് സംശയം ഇല്ലാതാക്കാൻ മാത്രമല്ല, വിശ്വാസം കൂടുതൽ ശക്തമാക്കാനും സഹായിക്കും. കൃത്യമായ കണക്കുകളും രേഖകളും സൂക്ഷിക്കുന്നതും ആവശ്യമായിടത്ത് അത് വ്യക്തമാക്കുന്നതും ഒരു നല്ല പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഇതോടൊപ്പം സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നവരുടെ ആത്മാഭിമാനവും സ്വകാര്യതയും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. ഒരാളുടെ ദുരിതം സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രചരിപ്പിച്ച് സഹായം കണ്ടെത്തുന്നത് ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ആവശ്യമായേക്കാം. എന്നാൽ അതിന്റെ പേരിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ വേദനയെ പ്രദർശന വസ്തുവാക്കുന്നത് ശരിയല്ല. സഹായം ലഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ ഒരാളുടെ മാന്യത നഷ്ടപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകരുത്.ഒരു രോഗിയുടെ ചിത്രം, ഒരു കുട്ടിയുടെ കണ്ണീർ, ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ദുരിതം എന്നിവ എത്രത്തോളം പരസ്യപ്പെടുത്തണം എന്ന കാര്യത്തിൽ ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകർക്ക് വ്യക്തമായ ബോധം വേണം. സഹായം ലഭ്യമാക്കുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം; ഒരാളുടെ വേദനയെ വൈറലാക്കുക എന്നതല്ല.
അതുപോലെ തന്നെ സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ ഒരു ആരോപണം ഉയർന്നാൽ അത് ഉടൻ സത്യമാണെന്ന് കരുതി പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണതയും അവസാനിക്കണം. ഇന്ന് ഒരാളുടെ പേര് നശിപ്പിക്കാൻ ഒരു പോസ്റ്റ് മതി. എന്നാൽ ആ ആരോപണം തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിച്ചാലും നഷ്ടപ്പെട്ട വിശ്വാസം തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ എളുപ്പമല്ല.

അതുകൊണ്ട് ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകരെ വിമർശിക്കരുത് എന്നല്ല പറയുന്നത്. വിമർശനം വേണം. ചോദ്യം ചെയ്യലും വേണം. പക്ഷേ അത് വസ്തുതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കണം. തെറ്റ് കണ്ടെത്തിയാൽ വ്യക്തമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കണം. തെളിവില്ലാത്ത ആരോപണങ്ങളിലൂടെ ഒരു മുഴുവൻ മേഖലയെയും അപമാനിക്കരുത്.
ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകരും വിമർശനങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കണം. ഞങ്ങൾ നല്ല കാര്യമാണ് ചെയ്യുന്നത് എന്നത് മാത്രം സുതാര്യതയ്ക്ക് പകരമാകില്ല. നല്ല ഉദ്ദേശത്തിനൊപ്പം നല്ല സംവിധാനവും വേണം. പണം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രീതിയിലും സഹായം വിതരണം ചെയ്യുന്ന രീതിയിലും കൃത്യത വേണം. സഹായം അർഹരായവരിലേക്കാണ് എത്തുന്നതെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം.

ചിലപ്പോൾ സഹായം നൽകുന്നവനും സ്വീകരിക്കുന്നവനും ഇടയിൽ വിശ്വാസം മാത്രമായിരിക്കും പാലം. ആ വിശ്വാസം തകരുമ്പോൾ ചാരിറ്റിയുടെ വലിയൊരു അർത്ഥം തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നു.അതുകൊണ്ട് ചാരിറ്റി രംഗത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്ക് വ്യക്തതയും കൃത്യതയും സത്യസന്ധതയും അനിവാര്യമാണ്. സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ മറുപടി പറയാനുള്ള മനസ്സും വേണം. അതേസമയം, സമൂഹം അവരെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ എല്ലാവരെയും ഒരേ തൂക്കത്തിൽ അളക്കാതിരിക്കാനും ശ്രദ്ധിക്കണം.ഒരാളുടെ വീഴ്ച എല്ലാവരുടെയും വീഴ്ചയല്ല. ഒരാളുടെ തെറ്റ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ ആ തെറ്റിന്റെ പേരിൽ നന്മ ചെയ്യാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്ന നൂറുകണക്കിന് മനുഷ്യരെ തളർത്തുന്നത് ശരിയല്ല.

സമൂഹത്തിന് ഇന്ന് ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകരെ ആവശ്യമുണ്ട്. അതുപോലെ ചാരിറ്റി രംഗത്തിനും സമൂഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം ആവശ്യമുണ്ട്. ഈ രണ്ടിനുമിടയിലെ ബന്ധം നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ ഇരുകൂട്ടരും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ പെരുമാറണം.
ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകർ വിശ്വാസത്തെ ചൂഷണം ചെയ്യരുത്. സമൂഹം ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകരെ സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ തളർത്തുകയും അരുത്.തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ ചോദ്യം ചെയ്യണം.
ചൂഷണമുണ്ടെങ്കിൽ തുറന്നുകാട്ടണം.
കണക്കില്ലെങ്കിൽ കണക്ക് ചോദിക്കണം.
പക്ഷേ നന്മ ചെയ്യുന്നവരെ നന്മയുടെ പേരിൽ തന്നെ ശിക്ഷിക്കരുത്.

ചാരിറ്റി എന്നത് വെറും പണം കൈമാറുന്ന ഒരു പ്രവർത്തനമല്ല. അത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ദുരിതത്തിലേക്ക് മറ്റൊരു മനുഷ്യൻ നീട്ടുന്ന കൈയാണ്. ആ കൈയിൽ സത്യസന്ധത ഉണ്ടാകണം. ആ സഹായത്തിൽ വ്യക്തത ഉണ്ടാകണം. ആ പ്രവർത്തനത്തിൽ കൃത്യത ഉണ്ടാകണം.ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, അതിന് പിന്നിലുള്ള മനുഷ്യന്റെ വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം.കാരണം ചാരിറ്റിക്ക് നൽകുന്നത് പണം മാത്രമല്ല. പലപ്പോഴും ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ വിശ്വാസമാണ് മറ്റൊരാളുടെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്നത്.ആ വിശ്വാസത്തെ ആരും ചൂഷണം ചെയ്യരുത്.
അതേ വിശ്വാസത്തെ സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ ആരും തകർക്കുകയുമരുത്.