എന്റെ ശബ്ദം

അവരുടെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക്

അസൗകര്യമാകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ,

അവർ എനിക്ക് ഒരു പേരിട്ടു,

അടക്കിവെക്കാനാകാത്തവൾ.

അനുസരണയില്ലാത്തവൾ.

അധികം ശബ്ദമുള്ളവൾ.

എന്നെ ഒരിക്കലും

തൊടാത്ത കൈകൾ എഴുതിയ

നിയമങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ

ഞാൻ തലകുനിച്ചില്ല.

ആഫ്രിക്കൻ സവന്നയിൽ

ഞാൻ മറ്റൊരു സത്യം പഠിച്ചു,

സിംഹം

തന്റെ ഗർജ്ജനത്തിന്

ആരോടും മാപ്പ് ചോദിക്കാറില്ല.

ബാവോബാബ്

കാറ്റിനോട്

തന്റെ വേരുകളുടെ ആഴം

വിശദീകരിക്കാറില്ല.

മരുഭൂമി

ആരുടെയും കല്പന കേട്ട്

പൂക്കാറുമില്ല.

അതുകൊണ്ട്

എന്നെ “ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവൾ”

എന്ന് വിളിച്ചോളൂ.

സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്തി

മറ്റുള്ളവർക്ക് സൗകര്യമാകുന്നതിനേക്കാൾ

എനിക്ക് ഇഷ്ടം

എന്റെ സത്യത്തിൽ

അസൗകര്യമായി നിൽക്കാനാണ്.

കല്ലുകൾ

വഴി തടയുമ്പോഴാണ്

നദിയുടെ ശബ്ദം കൂടുന്നത്.

ആകാശം

വളരെയധികം നിശ്ശബ്ദത

ചുമന്നുനിൽക്കുമ്പോഴാണ്

ഇടിമുഴക്കം ജനിക്കുന്നത്.

ചിലപ്പോൾ

ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഏറ്റവും വലിയ

വിപ്ലവം ഇത്രമാത്രമാണ്,

സത്യം പറയുക,

കേൾക്കപ്പെടാൻ

ആരുടെയും അനുവാദം

ചോദിക്കാതെ.

ഞാൻ ശബ്ദമല്ല.

ഞാൻ

നിശ്ശബ്ദതയെ അതിജീവിച്ച

ഒരു ആത്മാവിന്റെ

ഗർജ്ജനമാണ്.