വിവാഹവും, വിവാഹ മോചനവും നമുക്ക് ഇന്ന് സമൂഹത്തിൽ വളരെ സുപരിചിതമാണല്ലോ?! നാം പലപ്പോഴും കാണുന്ന ഒന്നാണ് വളരെ ആർഭാടമായി പൊന്നിൽ കുളിച്ചു നടത്തിയ വിവാഹങ്ങൾ വരെ ചുരുങ്ങിയ നാൾ കൊണ്ട് പിരിയുന്നത്. എന്നാൽ മറ്റു ചിലവ നാട് വിട്ടു മറുനാട്ടിൽ എത്തിക്കഴിയുമ്പോൾ ആണ് ദൃഢം ആകുന്നതും, വേര്പിരിയുന്നതും ഒക്കെ. എന്നാൽ പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഷ്ടപ്പാടും,ബുദ്ധിമുട്ടുകളും, സമ്പത്തും എല്ലാം പങ്കുവച്ചു ജീവിതത്തെ ഒരു സംഗീത, സ്വര,താള ലയമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്ന ഒട്ടനവധി ദമ്പതിമാരും ഉണ്ട്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടും നമ്മൾ അറിയുന്ന, നമ്മളെ അറിയുന്ന പല ബന്ധങ്ങളും നൂല് പൊട്ടിയ പട്ടം പോലെ പറന്നകലുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു ദുഖത്തിന്റെ കരിനിഴൽ വീഴാറുണ്ട് . കാരണം നമ്മൾ എല്ലാവരും ദിനം പ്രതി പലതരത്തിലുള്ള പൊരുത്തക്കേടുകൾ പൊരുത്തങ്ങൾ ആക്കി മുന്നേറുന്ന സാമൂഹിക ജീവികൾ ആണല്ലോ?! വിവാഹ ബന്ധങ്ങൾ ദൃഢമായി പോകേണ്ടത് സാംസ്കാരിക സമ്പത്തും,സാമൂഹിക ജീവി എന്ന നിലയിൽ പാലിയ്ക്കേണ്ട ഒരു ഉത്തരവാദിത്വവും ആണെന്ന് ഉള്ള ഒരു ധാരണ പുലർത്തികൊണ്ടു ചിലതു പറയാം.

വിവാഹം ഒരു കരാർ മാത്രമല്ല; അത് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ എടുത്ത ഒരു പ്രതിജ്ഞയാണ്. ഇഷ്ടം തോന്നുമ്പോൾ ചേർന്നും, ഇഷ്ടം മങ്ങിയപ്പോൾ പിരിഞ്ഞുമാകുന്ന ഒരു ബന്ധമല്ല അത്. മറിച്ച്, ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ സമത്വം കണ്ടെത്തി, സന്തോഷവും ദുഃഖവും പങ്കുവെച്ച് മുന്നോട്ട് പോകുന്ന ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന അനുഭവമാണ് വിവാഹം. ഈ ബന്ധം പലപ്പോഴും ഒരു സമരമായി തോന്നാം; എന്നാൽ അതേ സമയം അത് ഒരു മനോഹരമായ പരിണാമവുമാണ് — രണ്ടു വ്യക്തിത്വങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് വളരുന്ന ഒരു യാത്ര.

ഡേറ്റിംഗ് കാലത്തോ സുഹൃത്തുക്കളായിരിക്കുമ്പോഴോ നമ്മൾ തമ്മിൽ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ആ സൗഹൃദം, ആശയവിനിമയം, പരസ്പര ബഹുമാനം — ഇവയൊക്കെ വിവാഹത്തിനു ശേഷവും നിലനിൽക്കേണ്ടതുണ്ട്. സിനിമകളെക്കുറിച്ചും, പുസ്തകങ്ങളെയും, ജീവിതാനുഭവങ്ങളെയും പങ്കുവെച്ച ആ സ്നേഹബന്ധം, പലപ്പോഴും പാർക്കിലും, ഫോണിലും ഒക്കെ ആയി മണിക്കൂറുകൾ ഒന്നിച്ചു ചിലവഴിച്ചവർ, വിവാഹത്തിന് ശേഷം എന്തുകൊണ്ട് മാറുന്നു എന്ന ചോദ്യമാണ് ഇവിടെ ഉയരുന്നത്. പലരും ഡേറ്റിങ് കാലത്തു എടുക്കുന്ന ഒരു തെറ്റായ തീരുമാനം ആണ് "നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു പോകാൻ കഴിയില്ല എന്ന് തോന്നിയാൽ അപ്പോള്പിരിയണം " - ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, പിരിയാൻ തയ്യാറായി വിവാഹം ചെയ്യുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. അതിനേക്കാൾ നല്ലത്, സുഹൃത്തുക്കളായി തുടരുക തന്നെയാണ്. രണ്ടു വ്യക്തികൾ ഒരു മുറിയിൽ,ഒരു വീട്ടിൽ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർ പരസ്പരം അറിയുന്നത്, അവരുടെ മനസ്സിനൊപ്പം,പ്രവർത്തിയ്ക്കു ഒപ്പം, ചിന്തകൾക്ക് ഒപ്പം സഹ്‌രീരവും കൂടി പങ്കുവയ്ക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ദമ്പതികളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ,സുഹൃത്തുക്കളുടെ  ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ കൂടി അറിഞ്ഞു പങ്കുവച്ചു സഹകരിയ്ക്കുമ്പോൾ ആണ് "കുടുംബം" എന്ന മഹാ വൃക്ഷം ജന്മം കൊള്ളുന്നത്.

ഇന്നത്തെ പുതിയ തലമുറയിൽ വിവാഹബന്ധങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ തകർന്നുപോകുന്നത് നമ്മൾ കാണുന്നു. അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം ‘ഈഗോ’യാണ്. സഹനത്തിനും, ക്ഷമയ്ക്കും, പരസ്പര മനസ്സിലാക്കലിനും പകരം ‘ഞാൻ’ എന്ന ചിന്ത മുൻപന്തിയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ബന്ധങ്ങൾ തകരാൻ സമയം വേണ്ടിവരില്ല. വിവാഹം രണ്ട് വ്യക്തികളുടെ മാത്രമല്ല, രണ്ട് സംസ്കാരങ്ങളുടെയും, രണ്ട് കുടുംബങ്ങളുടെയും, രണ്ട് ജീവിതശൈലികളുടെയും സംഗമമാണ്. ആ സംഗമം വിജയകരമാകാൻ പരസ്പര ബഹുമാനവും സഹകരണവും നിർബന്ധമാണ്. പണ്ട് നമ്മൾ ഒക്കെ കുട്ടികളെയാണ് വളർന്നതും, മാതാപിതാക്കകൾ, രക്ഷിതാക്കൾ നമ്മളെ വളർത്തിയത് എങ്കിൽ ഇന്ന് നമ്മളുടെ കുട്ടികളെ വ്യക്തികളായിട്ടാണ് നമ്മൾ കുഞ്ഞു പ്രായത്തിലെ വളർത്തുന്നതും, അവർ സ്വയം പര്യാപ്‌തരാകുവാൻ വേണ്ടി കാണിച്ചു കൂട്ടുന്ന തത്രപ്പാടുകളും വളരെ വലുതാണ്.

വിവാഹജീവിതം ഒരു സംഗീതസമന്വയമാണ്. അതിൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അപസ്വരങ്ങളും ഉണ്ടാകും; ചിലപ്പോൾ താളം തെറ്റാം. പക്ഷേ, ആ ചെറിയ തെറ്റുകൾ തന്നെയാണ് ആ സംഗീതത്തെ കൂടുതൽ മനുഷ്യസംബന്ധമാക്കുന്നത്. സുഖവും ദുഃഖവും, വിജയം-പരാജയം, ചിരിയും കണ്ണീരും — എല്ലാം ചേർന്നതാണ് ഒരു സമ്പൂർണ്ണ കുടുംബജീവിതം.

ഒരു വ്യക്തിയായി ജീവിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കാത്ത അനുഭവങ്ങളും പാഠങ്ങളും വിവാഹജീവിതം നമുക്ക് നൽകുന്നു. അത് ഒറ്റപ്പെടലിൽ നിന്ന് കൂട്ടായ്മയിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയാണ്. ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നിടത്താണ് ബന്ധത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം. വിട്ടുവീഴ്ചകളും, ക്ഷമയും, സ്നേഹവും ചേർന്നാണ് ഒരു കുടുംബം നിലനിൽക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട്, വിവാഹത്തെ ഒരു ബാധ്യതയായി കാണാതെ, ഒരു അവസരമായി കാണണം — ഒരുമിച്ച് വളരാനുള്ള, ഒരുമിച്ച് സ്വപ്നങ്ങൾ സാക്ഷാത്കരിക്കാനുള്ള, ഒരുമിച്ച് ജീവിതം ആഘോഷിക്കാനുള്ള ഒരു അവസരം. ബന്ധത്തിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ വരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്; എന്നാൽ അവയെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള മനോഭാവമാണ് ബന്ധത്തെ ശക്തമാക്കുന്നത്.

അവസാനമായി, വിവാഹം ഒരു അന്ത്യം അല്ല; അത് ഒരു തുടക്കമാണ്. രണ്ടു ഹൃദയങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒരു പുതിയ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്ന തുടക്കം. ആ ലോകം സ്നേഹത്താലും സഹനത്താലും നിറഞ്ഞാൽ, ജീവിതം ഒരു മനോഹര സംഗീതമായി മാറും.

ഇതിനൊപ്പം, പുതിയ തലമുറയിൽ വളർന്നുവരുന്ന ജീവിതശൈലിയും ചിന്താഗതിയും വിവാഹബന്ധങ്ങളെ വ്യത്യസ്തമായി സ്വാധീനിക്കുന്നതും നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വ്യക്തിപരമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കും ഇന്ന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അത് നല്ലതാണ്; എന്നാൽ അതിനൊപ്പം ബന്ധങ്ങളെ നിലനിർത്താനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും സമതുലിതമായി കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ക്ഷമയും സഹനവും ഇല്ലാത്തിടത്ത് എത്ര സ്നേഹം ഉണ്ടായാലും അത് ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല.

വിവാഹം ഒരാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നതല്ല; മറിച്ച് അത് കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള ഒരു മാറ്റമാണ്. “ഞാൻ” എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്ന് “നാം” എന്ന ബോധത്തിലേക്കുള്ള പരിണാമമാണ് വിവാഹം. ഈ മാറ്റം സ്വാഭാവികമായി സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് ബന്ധങ്ങൾ ശക്തമാകുന്നത്. ചെറിയ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ വലിയ സംഘർഷങ്ങളായി മാറാതിരിക്കാൻ, സംസാരവും കേൾവിയും ഒരുപോലെ പ്രധാനമാണ്.

സമൂഹത്തിന്റെ അടിത്തറ കുടുംബമാണ്. ദൃഢമായ കുടുംബബന്ധങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ഒരു സമൂഹത്തിനും ദീർഘകാല സ്ഥിരത കൈവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. കുട്ടികൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന ആദ്യ പാഠശാല കുടുംബമാണ്; അവിടെ അവർ സ്നേഹവും, മാന്യവുമാണ്, സഹജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളും പഠിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, വിവാഹബന്ധങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് വ്യക്തികളുടെ മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിന്റെ തന്നെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് കുടുംബബന്ധങ്ങൾ വളർന്നുവരുന്നത്. ഓരോ തലമുറയും അത് കൈമാറുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതാണ്. പുതിയ തലമുറയിൽ സാങ്കേതികവിദ്യയും വേഗതയേറിയ ജീവിതശൈലിയും വളരുമ്പോൾ, ബന്ധങ്ങൾക്കും അതേ വേഗതയിൽ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്ന പ്രവണതയും കൂടുന്നു. എന്നാൽ, ബന്ധങ്ങൾ വളരാൻ സമയം ആവശ്യമാണ്. മനസ്സിലാക്കലും വിശ്വാസവും ഒരു ദിവസം കൊണ്ടല്ല രൂപപ്പെടുന്നത്.

വിവാഹജീവിതത്തിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ വരുന്നത് പരാജയത്തിന്റെ അടയാളമല്ല; മറിച്ച് അത് ബന്ധം കൂടുതൽ ദൃഢമാകാനുള്ള അവസരങ്ങളാണ്. പരസ്പരം കൈപിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, പ്രയാസങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും ഒരുപോലെ പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ, ആ ബന്ധം കൂടുതൽ അർത്ഥവത്താകുന്നു. കുടുംബത്തിലെ സമാധാനവും സ്നേഹവും സമൂഹത്തിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, വിവാഹത്തെ എളുപ്പത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കാവുന്ന ഒരു സംവിധാനമായി കാണാതെ, സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഒരു മൂല്യമായി കാണേണ്ട സമയമാണിത്. ക്ഷമയും, സഹനവും, പരസ്പര ബഹുമാനവും ചേർന്നാൽ മാത്രമേ ഒരു കുടുംബം ദൃഢമായി നിലനിൽക്കൂ. ആ ദൃഢതയാണ് നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ ശക്തി.

ഒടുവിൽ, ജീവിതത്തിന്റെ സംഗീതത്തിൽ ചിലപ്പോൾ സ്വരഭേദങ്ങൾ ഉണ്ടായേക്കാം. എന്നാൽ, ഒരുമിച്ച് നിൽക്കാനുള്ള മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ, ആ സംഗീതം ഒരിക്കലും നിശ്ശബ്ദമാകില്ല. വിവാഹം എന്നത് അതുപോലെ ഒരു അനന്തമായ രാഗമാണ് — സ്നേഹത്തിന്റെ, സഹനത്തിന്റെ, ഐക്യത്തിന്റെ ഒരു മനോഹര ഗാനം.

ഇതോടൊപ്പം, വിവാഹബന്ധം പിരിഞ്ഞ ശേഷം ഉണ്ടാകുന്ന സാമൂഹികവും മാനസികവുമായ പ്രതിഫലനങ്ങളും ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്. പലപ്പോഴും, വേർപിരിഞ്ഞ ദമ്പതികൾ തൊഴിലിടങ്ങളിലും സമൂഹത്തിലും തമ്മിൽ ഇടപെടുമ്പോൾ, വ്യക്തിപരമായ അതിരുകൾ (boundaries) ലംഘിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. പഴയ ബന്ധത്തിന്റെ വികാരങ്ങൾ, അസ്വസ്ഥതകൾ, അല്ലെങ്കിൽ വിരോധങ്ങൾ പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളിലേക്കും കടന്നുവരുമ്പോൾ, അത് വ്യക്തികളുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തെയും തൊഴിൽപരമായ പെരുമാറ്റത്തെയും ബാധിക്കും. ഇതു ചിലപ്പോൾ സഹപ്രവർത്തകരെയും സമൂഹത്തെയും അസ്വസ്ഥരാക്കുന്ന രീതിയിലേക്കും നീങ്ങാം.

പ്രത്യേകിച്ച്, കുട്ടികൾ ഉള്ള കുടുംബങ്ങളിൽ വേർപിരിയലിന്റെ ആഘാതം കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ തമ്മിലുള്ള അകലം, അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ, ചിലപ്പോൾ തുറന്ന സംഘർഷങ്ങൾ — ഇവയെല്ലാം കുട്ടികളുടെ മാനസികാവസ്ഥയെ ബാധിക്കുന്നു. അവർക്ക് സുരക്ഷാഭാവം കുറയാം, ആശങ്കയും ഭയവും വർധിക്കാം. ചില കുട്ടികൾക്ക് ഏകാന്തതയും, ആശയക്കുഴപ്പവും, കുറ്റബോധവും വരെ അനുഭവപ്പെടാം — “ഇതിനു ഞാൻ കാരണമോ?” എന്ന ചോദ്യത്തോടെ അവർ വളരാൻ ഇടയുണ്ട്.

ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങൾ കുട്ടികളുടെ വ്യക്തിത്വവികസനത്തെയും ബോധവികാസത്തെയും ബാധിക്കാം. ആത്മവിശ്വാസക്കുറവ്, ബന്ധങ്ങളിൽ വിശ്വാസം കുറയുക, ഭാവിയിൽ ബന്ധങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാൻ മടിക്കുക തുടങ്ങിയ വെല്ലുവിളികൾ അവർ നേരിടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. സ്കൂൾ ജീവിതത്തിലും, സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിലും, ഇവ പ്രതിഫലിക്കാം. അതിനാൽ, വേർപിരിയൽ സംഭവിച്ചാലും, മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ പരസ്പരം ബഹുമാനത്തോടെ പെരുമാറുന്നത് അത്യാവശ്യമാണ്.

വേർപിരിയൽ ചിലപ്പോൾ അനിവാര്യമായ ഒരു തീരുമാനമായേക്കാം; എന്നാൽ അതിന്റെ പ്രഭാവം കുറയ്ക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം മുതിർന്നവർക്കാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികളുടെ ഭാവി സംരക്ഷിക്കാൻ, പരസ്പര കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ ഒഴിവാക്കി, ഒരു ആരോഗ്യകരമായ സഹപാലനം (co-parenting) രീതിയിലേക്ക് നീങ്ങേണ്ടത് നിർണ്ണായകമാണ്. കുട്ടികൾക്ക് സ്നേഹവും സുരക്ഷയും ഒരുപോലെ ലഭിക്കേണ്ടതാണ്.

അവസാനമായി, വിവാഹബന്ധം നിലനിർത്തുക എന്നത് ഒരു വ്യക്തിപരമായ തീരുമാനമത്രമല്ല; അത് ഒരു സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. കുടുംബത്തിന്റെ ദൃഢത സമൂഹത്തിന്റെ ദൃഢതയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ബന്ധങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാനും, പ്രശ്നങ്ങളെ സഹനത്തോടെയും വിവേകത്തോടെയും കൈകാര്യം ചെയ്യാനും നമ്മൾ തയ്യാറാകണം. അതിലൂടെ, വ്യക്തികളും കുടുംബങ്ങളും സമൂഹവും കൂടുതൽ സമതുലിതവും സമാധാനപരവുമായ ഒരു ദിശയിലേക്ക് മുന്നേറും. വിമർശനവും,സഘടനവും അല്ല വിവേകവും,സഹനവുമാണ് കുടുംബ ബന്ധങ്ങളുടെ ആധാരം.

Read More: https://www.emalayalee.com/writer/320