ശകുന്തളയുടെ പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളമായ മോതിരം

മീൻ തിന്നുപോയെന്നു കേട്ടപ്പോൾ,

ഞാൻ വെള്ളത്തിലിറങ്ങി തപ്പി നോക്കുകയാണ്...

ശകുന്തളയുടെ മറവിയിൽ വീണ പ്രണയം പോലെ

ഈ ജലം മുഴുവൻ ഒരു ഓർമ്മയുടെ കുഴിയാണ്,

അവളുടെ വിരലിൽ ഒരിക്കൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന വാഗ്ദാനം

തിരകളുടെ അടിയിൽ മങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

കാളിദാസന്റെ വാക്കുകൾ പോലെ

പ്രണയം ഒരിക്കലും മുഴുവൻ നഷ്ടമാവില്ലെന്ന്

എനിക്ക് തോന്നുന്നു,

അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഈ നിശ്ശബ്ദമായ ആഴങ്ങളിൽ

എന്റെ കൈ നീട്ടുന്നത്.

മീൻ വിഴുങ്ങിയത് ഒരു മോതിരമല്ല,

ഒരു രാജാവിന്റെ മറന്നുപോയ സ്നേഹം,

ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിശ്ശബ്ദ കാത്തിരിപ്പ്,

ഒരു കാലത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം.

വെള്ളം തണുത്തിരിക്കുന്നു,

എന്നാൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ

ഒരു ചൂടുള്ള അന്വേഷണമാണ് നടക്കുന്നത്:

മോതിരം കിട്ടുമോ എന്ന് അല്ല,

പ്രണയം വീണ്ടും തെളിയുവോ എന്ന്.

ഞാൻ തപ്പുന്ന ഓരോ നിമിഷവും

തിരകൾ എന്നോട് ചോദിക്കുന്ന

“നഷ്ടപ്പെട്ടത് മോതിരമോ,

അല്ലെങ്കിൽ ഓർമ്മയോ?”

ഞാൻ മറുപടി പറയാതെ

ഇനിയും ആഴത്തിലേക്ക് കൈ നീട്ടുന്നു..