അവൾ

അവൾ എല്ലാ വൈകുന്നേരവും അതേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കും.

ബസ് എത്തുമ്പോൾ കയറിയില്ല; പകരം, ഇറങ്ങുന്നവരെ എണ്ണും.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ചോദിച്ചു: “എന്തിനാണ്?”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. “എനിക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഒരിടം ഇല്ല.

അതുകൊണ്ട്, മറ്റുള്ളവരുടെ എത്തിച്ചേരലുകൾ കാണുന്നതാണ് എന്റെ യാത്ര.”

ബസ് പോയപ്പോൾ അവൾ അവിടെയില്ലായിരുന്നു.

അന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി..

ചിലർ നിൽക്കുന്നത് കാത്തിരിക്കാനല്ല,
മറ്റുള്ളവരെ മുന്നോട്ടയയ്ക്കാനാണ്.

 *നാടകം*

രംഗപടം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ നാടകം തുടങ്ങി.

നടൻ വേഷം ധരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ കാഴ്ചകളായിരുന്നു.

ഓരോ സംഭാഷണത്തിലും അവൻ മറച്ചുവെച്ച വേദന ചോർന്നു.
കൈയ്യടികൾ ഉയർന്നപ്പോൾ അവൻ ചിരിച്ചു.
പ്രേക്ഷകർ കണ്ടത് അഭിനയമായിരുന്നു;
അവൻ അറിഞ്ഞത് മാത്രം സത്യമായിരുന്നു,

തിരശ്ശീല വീണിട്ടും നാടകം അവസാനിക്കില്ല,
കാരണം യഥാർത്ഥ വേദി അവനെ കാത്തിരുന്നത് പുറത്തായിരുന്നു.

 *കാലം സാക്ഷി* 

അവർ ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
“എന്നേക്കും ഒരുമിച്ച്,” 
അവർ പറഞ്ഞു,
കാണാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഒരു ഭാവിയെ അവർ സൃഷ്ടിച്ചു.

കാലം ചിരിച്ചു; വാക്കുകൾക്ക് ജീവിതമില്ലെന്ന് തെളിയിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, അവരിൽ ഒരാൾ മാറി നിന്നു,വാഗ്ദാനങ്ങൾ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന സന്ധികളായി മാത്രം ശേഷിച്ചു.

ഒരിക്കൽ,ഇടവേളകൾക്കുശേഷം, അപ്രതീക്ഷിതമായി 
രണ്ടുപേരും ഒരേ വഴിയിൽ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി.
വാക്കുകളില്ല, പാടില്ല, മൗനം മതിയായിരുന്നു.

സത്യം അറിയാൻ കാലം തന്നെ സാക്ഷിയായി,
മറ്റൊന്നും വേണ്ടാതിരുന്ന പോലെ....!