പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന്റെ സാമ്പത്തിക തന്ത്രങ്ങളിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ആയുധമാണ് താരിഫുകൾ. വിദേശ രാജ്യങ്ങളെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കാനും ആഭ്യന്തര വിപണിയെ സംരക്ഷിക്കാനുമാണ് ഈ നയം ഉപയോഗിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെടുമ്പോഴും, ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രത്യാഘാതം അനുഭവിക്കുന്നത് അമേരിക്കൻ ജനതയാണെന്നതാണ് വസ്തുത. "താരിഫുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ആരെക്കൊണ്ടും എന്തും ചെയ്യിക്കാം" എന്ന ട്രംപിന്റെ വാക്കുകൾ രാഷ്ട്രീയമായി വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിതെളിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ ലഭ്യമായ കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ഈ സാമ്പത്തിക ആയുധം വിദേശ രാജ്യങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നത് സാധാരണക്കാരായ അമേരിക്കൻ ഉപഭോക്താക്കളെയും തദ്ദേശീയ വ്യവസായങ്ങളെയുമാണെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. താരിഫ് എന്നത് കേവലം വിദേശ കമ്പനികൾ നൽകുന്ന ഫീസല്ല, മറിച്ച് അമേരിക്കൻ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലുടനീളം ആഞ്ഞടിക്കുന്ന ഒരു തരം 'മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നികുതി'യായി മാറുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

താരിഫുകൾ എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ചില വസ്തുതകൾ പുറത്തുവരുന്നതിങ്ങനെയാണ്. ഒരു പ്രമുഖ ജർമ്മൻ പഠനമനുസരിച്ച്, താരിഫ് വഴി സർക്കാർ ഖജനാവിലെത്തുന്ന ഓരോ ഡോളറിലും ഏകദേശം 96 സെന്റും നൽകുന്നത് അമേരിക്കൻ ഉപഭോക്താക്കളാണ്. ബിസിനസ്സ് സ്ഥാപനങ്ങൾ ഇതിൽ വെറും 4 സെന്റിന്റെ ഭാരം മാത്രമാണ് വഹിക്കുന്നത്. ഇതിനർത്ഥം ചൈനയിൽ നിന്നോ യൂറോപ്പിൽ നിന്നോ എത്തുന്ന ഒരു ഉൽപ്പന്നത്തിന് നികുതി കൂട്ടുമ്പോൾ, ആ വർദ്ധനവ് പൂർണ്ണമായും സാധനങ്ങളുടെ വിലയിൽ പ്രതിഫലിക്കുകയും സാധാരണക്കാരന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് അത് ഈടാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഫലത്തിൽ, ഭരണകൂടം വിദേശരാജ്യങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഈ ഉപകരണം തദ്ദേശീയ പൗരന്മാരുടെ മേലുള്ള അധിക സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയായി പരിണമിക്കുന്നു.

സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ കുതിച്ചുയരുകയാണെന്ന ഭരണകൂടത്തിന്റെ അവകാശവാദങ്ങൾക്കിടയിലും, അമേരിക്കയിലെ സൂപ്പർമാർക്കറ്റുകളിലെ വിലവിവരപ്പട്ടികകൾ ജനങ്ങളെ ആശങ്കയിലാഴ്ത്തുന്നു. അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ വിലയിൽ കഴിഞ്ഞ വർഷങ്ങളിൽ വലിയ വർദ്ധനവാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, കാപ്പിക്ക് 20 ശതമാനവും ബീഫിന് 16 ശതമാനവും വില വർദ്ധിച്ചു. ഇതിനുപുറമെ ഫ്രോസൺ ഫിഷ് (8%), ലെറ്റൂസ് (7%) എന്നിവയുടെ വിലയിലും കാര്യമായ മാറ്റങ്ങൾ പ്രകടമാണ്. മൊത്തത്തിലുള്ള പലചരക്ക് സാധനങ്ങൾക്ക് ഏകദേശം 3 ശതമാനത്തോളം വില ഉയർന്നത് സാധാരണ കുടുംബങ്ങളുടെ പ്രതിമാസ ബജറ്റിനെ താളംതെറ്റിക്കുന്നു. ട്രംപിന്റെ താരിഫ് നയങ്ങൾ പണപ്പെരുപ്പത്തെ തടയുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു എന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ തെളിവുകളാണിത്.

ഈ വിലക്കയറ്റം കേവലം ചില്ലറ വിപണിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് അത് ഉൽപ്പാദന മേഖലയിലെ അസംസ്കൃത വസ്തുക്കളുടെ ചെലവിനെയും ബാധിക്കുന്നു. കൃഷിക്ക് ആവശ്യമായ വളം, വിത്തുകൾ, ഇന്ധനം എന്നിവയുടെ വില ഉയർന്നത് കർഷകരെ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കി. അതുപോലെ തന്നെ അലുമിനിയം പോലുള്ള ലോഹങ്ങൾക്ക് ഏർപ്പെടുത്തിയ താരിഫ് കാരണം ശീതളപാനീയങ്ങളുടെ കാനുകൾ മുതൽ ഭക്ഷണപ്പൊതികൾ വരെ നിർമ്മിക്കുന്നതിനുള്ള ചെലവ് വർദ്ധിച്ചു. ഈ 'ഡൊമിനോ ഇഫക്ട്' കാരണം, താരിഫ് ഏർപ്പെടുത്തുന്ന ഉൽപ്പന്നങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലെ എല്ലാ മേഖലകളിലേക്കും വിലക്കയറ്റം വ്യാപിക്കുന്നു. വളത്തിന് വില കൂടുമ്പോൾ അത് പച്ചക്കറികളുടെ വിലയെയും, അലുമിനിയത്തിന് വില കൂടുമ്പോൾ അത് പാനീയങ്ങളുടെ വിലയെയും നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഇവിടെയുണ്ടാകുന്നു.

ഭാവിയിൽ ഈ പ്രതിസന്ധി കൂടുതൽ രൂക്ഷമാകുമെന്നാണ് പ്രമുഖ ധനകാര്യ സ്ഥാപനമായ ഗോൾഡ്മാൻ സാക്സ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നത്. ബിസിനസ്സ് സ്ഥാപനങ്ങൾ ഇതുവരെ താരിഫ് ബാധ്യതയുടെ 37% മാത്രമാണ് ഉപഭോക്താക്കളിലേക്ക് കൈമാറിയിരുന്നതെങ്കിൽ, വരും കാലങ്ങളിൽ അത് 55% ആയി ഉയർത്താൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതോടൊപ്പം, ഈ നയം അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ ഒരു 'പ്രതികാര നടപടികളുടെ ശൃംഖലയ്ക്ക്' കാരണമാകുമെന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര നാണയ നിധി (IMF) ആശങ്കപ്പെടുന്നു. വിദേശരാജ്യങ്ങൾ തിരികെ താരിഫുകൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്നത് അമേരിക്കൻ കയറ്റുമതിയെയും ആഗോള വിപണിയെയും ദോഷകരമായി ബാധിക്കും. ചുരുക്കത്തിൽ, അമേരിക്കയെ ശക്തമാക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ട താരിഫ് നയം, സ്വന്തം പൗരന്മാരുടെ മേൽ അമിത നികുതി അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതും ആഗോള സാമ്പത്തിക സുസ്ഥിരതയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതുമായ ഒന്നായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.