പച്ചില തൂകിയ മുത്തുമണിയായി,
പ്രഭാതഗാനത്തിന്റെ മൃദുസ്വരമായി,
മണ്ണിൻ മണമിൽ നീ ഉണരുന്നു 
പ്രകൃതീശ്വരി, പ്രാണശക്തിയായി.

കാറ്റിൻ താളത്തിൽ തുമ്പികൾ പാടും,
നിൻ ചിരിയിൽ പൂമഴ പെയ്യും,
ആകാശവെളിച്ചം നിൻ മേനിയിൽ 
നിശ്ശബ്ദസുന്ദരി, നിത്യ മാധുരി.

മേഘം വിങ്ങുമ്പോൾ കണ്ണീർ നീയേ,
മഴത്തുള്ളിയിൽ ജീവൻ തുളുമ്പും,
നദികളായി നീ ഒഴുകിവരും 
മണ്ണിനും മനുഷ്യനും പ്രാണവായു.

സൂര്യസ്പർശത്തിൽ തീജ്വാല നീ,
ചന്ദ്രചിരി നിൻ മുഖത്തിൽ വിരിയും,
രാത്രിയിലും പകലിലുമെല്ലാം
നീ മാത്രമാണ് നിത്യപ്രഭ.

പക്ഷിനാദം നിൻ വാക്കുകളായി,
തളിരിൻ ചിരി നിൻ ഹാസമായി,
നീ പാടുമ്പോൾ നിശ്ചലമാകും കാലം 
ലോകമൊട്ടാകെ ശാന്തിയായി.

പർവതനാദം നിൻ ഉറപ്പായി,
കടൽതിരയിൽ നിൻ സ്വരം മുഴങ്ങും,
മരുഭൂമിയിലും ജീവൻ വിതറി 
ജന്മദായിനി, ദേവത നീ.

മനുഷ്യൻ നിന്നെ മറന്നാൽ കെടും,
മണ്ണ് പൊള്ളും, കാറ്റ് കരയും,
എന്നാലും നീ മടിയാതെ പുഞ്ചിരിക്കും 
ക്ഷമയാകുന്ന പ്രണയമായി.

ഒരു വൃക്ഷം നട്ടവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ
നീ പൂത്തു നിൽക്കും നവയൗവനമായി 
പ്രകൃതീശ്വരി, അമ്മേ നീയേ,
ലോകത്തിനതുല്യ ജീവശ്വാസമേ.