മന്ദമായ തിരകൾ ചുംബിക്കുന്ന
മണൽക്കരയിൽ,നിന്റെ ചിരി
ചന്ദ്രപ്രകാശമായി വീണപ്പോൾ,
കാറ്റിൽ പാറിയ വാക്കുകൾ
മുത്തുകളായി മാറി,
നിശ്ശബ്ദത പോലും,ഒരു പാട്ടായി.
കാലം പിന്മാറി നിൽക്കുന്ന
ആ നിമിഷത്തിൽ
ഹൃദയം പഠിച്ചു,തിരകളെ പോലെ
വീണ്ടും വീണ്ടും,സ്നേഹിക്കാൻ.
അകലങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും
ഈ തീരം പറയുന്നു,
പ്രണയം,ഒരിക്കലും
മാഞ്ഞുപോകുന്നില്ല.
ദൂരങ്ങൾ കടലായി നിൽക്കുമ്പോഴും
ഈ തീരത്ത്,പ്രതീക്ഷ ഒരു വിളക്കായി
എപ്പോഴും തെളിയുന്നു.
കാലം മാറിയാലും,മണൽ മാറിയാലും
നമ്മൾ പഠിച്ച പാഠം ഒന്ന് മാത്രം,            
പ്രണയം തിരകളെ പോലെ
തളരാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും വരുന്നു.