Image

ഇന്ത്യയുടെ ജെൻ സി: വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട തലമുറയോ അതോ രാജ്യത്തിന്റെ അവസാന പ്രതീക്ഷയോ? (-ജോർജ്ജ് എബ്രഹാം)

Published on 20 November, 2026
ഇന്ത്യയുടെ ജെൻ സി: വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട തലമുറയോ അതോ രാജ്യത്തിന്റെ അവസാന പ്രതീക്ഷയോ? (-ജോർജ്ജ് എബ്രഹാം)

ഇന്ത്യയിൽ ഇന്ന് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ നമ്മുടെ ഗൗരവമായ ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്നുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാനും ജോലി നേടാനും മികച്ചൊരു ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കാനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന യുവജനങ്ങൾ ഇന്ന് കൂടുതലായി തെരുവിലിറങ്ങി പ്രതിഷേധിക്കുകയാണ്. 'ജനറേഷൻ സി' അഥവാ ചുരുക്കത്തിൽ 'ജെൻ സി' എന്നാണ് ഈ തലമുറ അറിയപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ അവർ എന്തിനാണ് പ്രതിഷേധിക്കുന്നത്? അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കും പ്രതീക്ഷകൾക്കും എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശാബ്ദമായി ഉള്ളിൽ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന അസംതൃപ്തി ഇപ്പോൾ പുറത്തുവരാൻ കാരണമെന്താണ്?

ഈ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതല്ല. വർഷങ്ങളായി നേരിടുന്ന നിരാശയുടെയും, പാലിക്കപ്പെടാത്തവാഗ്ദാനങ്ങളുടെയും, തങ്ങൾക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട ഭാവി ഒരിക്കലും യാഥാർത്ഥ്യമാകില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെയും ഫലമാണത്. ഇന്ത്യ ഒരു വൻ സാമ്പത്തിക ശക്തിയായി മാറുകയാണെന്നും ഉടൻ തന്നെ ലോകത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ വലിയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയാകുമെന്നും കേട്ടുവളർന്ന തലമുറയാണിത്. എന്നാൽ, വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി ജോലി അന്വേഷിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ പലർക്കും മുന്നിൽ അവസരങ്ങളുടെ വാതിലുകൾ അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്. ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടറ്റവും കൂട്ടിമുട്ടിക്കാൻ പാടുപെടുമ്പോൾ, അളവറ്റ സമ്പത്ത് ഏതാനും ചിലരുടെ കൈകളിൽ മാത്രം കുമിഞ്ഞുകൂടുന്നത് അവർ കാണുന്നു.

മുൻ തലമുറകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഇന്റർനെറ്റിലൂടെയും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെയും ലോകവുമായി നിരന്തരം ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നവരാണ് ഇന്നത്തെ യുവാക്കൾ. അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും ചൈനയിലുമുള്ള തങ്ങളുടെ സമപ്രായക്കാർ എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്നും ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്നും അവർക്കറിയാം. മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലെ അവസരങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്വന്തം രാജ്യത്തിന് സമാനമായ സാധ്യതകൾ നൽകാൻ കഴിയാത്തതെന്ന് അവർ ചോദിക്കുന്നു. രാജ്യസ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന മുദ്രാവാക്യങ്ങളിലോ ജിഡിപി (GDP) വളർച്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിലോ അവർ തൃപ്തരല്ല. അവർക്ക് വേണ്ടത് തൊഴിലും, നീതിയും, തങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകുന്ന ഒരു ഭരണകൂടവുമാണ്. ഇത്രയെങ്കിലും ആവശ്യപ്പെടാൻ അവർക്ക് അവകാശമില്ലേ?

തൊഴിലില്ലായ്മയുടെ കണക്കുകൾ ആശങ്കാജനകമായ ഒരു ചിത്രമാണ് വരച്ചുകാട്ടുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ പീരിയോഡിക് ലേബർ ഫോഴ്‌സ് സർവേ (PLFS) പ്രകാരം, 2026 ജൂലൈ-സെപ്റ്റംബർ കാലയളവിൽ 15-നും 29-നും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള യുവാക്കൾക്കിടയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മ നിരക്ക് 15.3 ശതമാനമായിരുന്നു (നിലവിലെ പ്രതിവാര തൊഴിൽസ്ഥിതി അടിസ്ഥാനമാക്കി). നഗരങ്ങളിലെ യുവാക്കൾക്കിടയിൽ ഇത് 18.9 ശതമാനവും, നഗരങ്ങളിലെ യുവതികൾക്കിടയിൽ 26.1 ശതമാനവുമായിരുന്നു. വിദ്യാസമ്പന്നരായ യുവാക്കൾക്കിടയിലെ അമിതമായ ഈ തൊഴിലില്ലായ്മയിലേക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര തൊഴിൽ സംഘടനയുടെ (ILO) 'ഇന്ത്യ എംപ്ലോയ്‌മെന്റ് റിപ്പോർട്ട് 2024' മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിട്ടുണ്ട്.

വലിയ സാമ്പത്തിക ത്യാഗങ്ങൾ സഹിച്ചും കുട്ടികളെ  ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് അയയ്ക്കാൻ നാം മാതാപിതാക്കളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു; എന്നാൽ അവർക്ക് ആവശ്യമായ തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. ഒരു ബിരുദം മികച്ച ഭാവിയിലേക്കുള്ള വാതിൽ തുറക്കുമെന്ന് വിശ്വസിച്ച് മാതാപിതാക്കൾ കടം വാങ്ങിയും, സ്വത്തുക്കൾ വിറ്റും, സമ്പാദ്യമെല്ലാം ചെലവഴിച്ചും മക്കളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ബിരുദം നേടി പുറത്തിറങ്ങുന്നവരിൽ പലരും വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ജോലികൾക്കായി മത്സരിക്കുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ തങ്ങളുടെ യോഗ്യതയേക്കാൾ വളരെ താഴ്ന്ന ജോലികൾ ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരാകുകയോ ചെയ്യുന്നു.

ഉയർന്ന ജിഡിപി വളർച്ചാനിരക്ക് ഈ യുവാക്കൾക്ക് എന്താണ്  നൽകുന്നത്? മാന്യമായ ഒരു ജോലി കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്ത ഒരാൾക്ക് ഓഹരി വിപണിയിലെ കുതിപ്പുകൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനമാണ് ലഭിക്കുക ? സമൂഹത്തിന്റെ മുകൾത്തട്ടിൽ കുമിഞ്ഞുകൂടുന്ന സമ്പത്ത് കൊണ്ടല്ല സാമ്പത്തിക പുരോഗതി അളക്കേണ്ടത്. സാധാരണക്കാരായ പൗരന്മാർക്ക് അത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന അവസരങ്ങളിലാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം കുടികൊള്ളുന്നത്.

പതിറ്റാണ്ടുകളായി, വിദേശത്തെ തൊഴിലവസരങ്ങൾ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് ഒരു രക്ഷാമാർഗ്ഗമായിരുന്നു. ലക്ഷക്കണക്കിന് ഇന്ത്യക്കാർ അമേരിക്ക, കാനഡ, ബ്രിട്ടൻ, ഓസ്‌ട്രേലിയ തുടങ്ങി വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ മികച്ച കരിയർ കെട്ടിപ്പടുത്തു. ശരിയായ അവസരങ്ങൾ ലഭിച്ചാൽ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് എന്തൊക്കെ നേടാനാകുമെന്ന് അവരുടെ നേട്ടങ്ങൾ തെളിയിച്ചു. എന്നാൽ, കുടിയേറ്റ നിയന്ത്രണങ്ങളും, കർശനമായ സ്റ്റുഡന്റ് വിസ നയങ്ങളും, മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തൊഴിൽ വിപണിയും ആ വഴികൾ പരിമിതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മ പരിഹരിക്കാൻ ഇനിയും മറ്റു രാജ്യങ്ങളെ ആശ്രയിക്കാൻ കഴിയില്ല. നാം രാജ്യത്തിനകത്ത് തന്നെ അവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചേ തീരൂ; അല്ലെങ്കിൽ നാം ഏറെ കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്ന 'ജനസംഖ്യാപരമായ നേട്ടം' (demographic dividend) വലിയൊരു 'ജനസംഖ്യാ ബാധ്യതയായി' (demographic liability) മാറിയേക്കാം.

വിജയിക്കാൻ കഴിവും കഠിനാധ്വാനവും മാത്രം മതിയോ എന്നും ഇന്നത്തെ യുവതലമുറ സംശയിക്കുന്നു. 2024-ലെ നീറ്റ് (NEET) പരീക്ഷാ വിവാദം ഇതിന് വലിയ ഉദാഹരണമാണ്. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ചോദ്യപേപ്പർ ചോർന്നതായി സുപ്രീം കോടതി അംഗീകരിച്ചെങ്കിലും, പരീക്ഷ പൂർണ്ണമായും റദ്ദാക്കാൻ മതിയായ തെളിവുകളില്ലെന്നാണ് കണ്ടെത്തിയത്. ഒരു പരീക്ഷയ്ക്കായി വർഷങ്ങളോളം കഷ്ടപ്പെട്ട് തയ്യാറെടുക്കുകയും, ഒടുവിൽ അതിന്റെ വിശ്വാസ്യത തകർക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്ന സാധാരണ കുടുംബത്തിലെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ അവസ്ഥ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. പണത്തിനും സ്വാധീനത്തിനും കഴിവിനെ മറികടക്കാൻ കഴിയുമെന്ന വിശ്വാസം വിദ്യാർത്ഥികളിൽ രൂപപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയാൽ, അതുണ്ടാക്കുന്ന ആഘാതം ഒരു പരീക്ഷയ്ക്കപ്പുറത്തേക്ക് നീളുന്നതായിരിക്കും.

അതേസമയം, 2014–15 വർഷത്തെ അപേക്ഷിച്ച് 2024–25 ആയപ്പോഴേക്കും ഇന്ത്യയിൽ ഏകദേശം 94,000 സർക്കാർ സ്കൂളുകൾ കുറഞ്ഞതായി കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വിദ്യാർത്ഥികളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞതിനാൽ ചില സ്കൂളുകൾ ലയിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ, ഗ്രാമീണ മേഖലകളിലെയും പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിലെയും കുട്ടികൾക്ക് ഗുണനിലവാരമുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന വലിയ ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നു. സാങ്കേതിക പുരോഗതിയെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ഭരണകൂടം, ദാരിദ്ര്യം ഒരു കുട്ടിയുടെയും വിദ്യാഭ്യാസ ഭാവിയെ നിർണ്ണയിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

രാഷ്ട്രീയ ഗതിവിഗതികളെ സ്വാധീനിച്ച വിദ്യാർത്ഥി പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ ചരിത്രം ഇന്ത്യയ്ക്കുണ്ട്. 1970-കളിൽ ജയപ്രകാശ് നാരായണനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുണ്ടായ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ അഴിമതിക്കും ജനാധിപത്യപരമായ ഉത്തരവാദിത്തത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള വലിയ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി. ഇന്നത്തെ ജെൻ സി പ്രതിഷേധങ്ങളെയും ആ ചരിത്രപശ്ചാത്തലത്തിൽ വേണം നോക്കിക്കാണാൻ. തൊഴിലില്ലായ്മയായാലും, പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടുകളായാലും, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സുതാര്യതയായാലും, ഇന്ത്യയിലെ യുവത ഇന്ന് കൂടുതൽ ശക്തമായി ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ്.

പ്രതിഷേധക്കാരോട് അധികാരികൾ സ്വീകരിക്കുന്ന സമീപനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ ഏറെ ആശങ്കാജനകമാണ്. മർദ്ദനങ്ങൾ, ഏകപക്ഷീയമായ തടങ്കൽ, സമാധാനപരമായ പ്രതിഷേധങ്ങൾക്കുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ആരോപണങ്ങൾ മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം ആരോപണങ്ങളിൽ അന്വേഷണവും ഉത്തരവാദിത്തവും അനിവാര്യമാണ്. സമാധാനപരമായ പ്രതിഷേധങ്ങളിലൂടെയല്ലേ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയെടുത്തത്? ഏറ്റവും ശക്തമായ ഭരണകൂടത്തെപ്പോലും അഹിംസാത്മകമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പിലൂടെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന പാഠം ഗാന്ധിജി ലോകത്തിന് പകർന്നുകൊടുത്തു. അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യവും സമാധാനപരമായി സംഘടിക്കാനുള്ള അവകാശവും ഭരണാധികാരികൾ നൽകുന്ന ഔദാര്യമല്ല, മറിച്ച് ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങളാണ്. സമാധാനപരമായ വിയോജിപ്പുകളെ രാജ്യദ്രോഹമായി കണക്കാക്കിയാൽ ഒരു മതേതര ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രത്തിന് വളരാൻ കഴിയില്ല.

സാമ്പത്തിക അധികാര കേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ പ്രശ്നവും ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. അംബാനിയും അദാനിയും നയിക്കുന്നവ ഉൾപ്പെടെ, താരതമ്യേന ചുരുക്കം ചില വൻകിട വ്യവസായ ഗ്രൂപ്പുകളിലാണ് വലിയ സാമ്പത്തിക സ്വാധീനം കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. വികസനത്തിൽ കോർപ്പറേറ്റ് ഭീമന്മാർക്ക് പ്രധാന പങ്കുണ്ടെങ്കിലും,  ആരോഗ്യകരമായ മത്സരവും പൊതുവിഭവങ്ങളിലേക്കുള്ള സുതാര്യമായ ലഭ്യതയും ഒരുപോലെ പ്രധാനമാണ്. രാഷ്ട്രീയ തലത്തിൽ, പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര  മോഡിയുടെയും ആഭ്യന്തരമന്ത്രി അമിത് ഷായുടെയും കൈകളിൽ 
വലിയതോതിൽ അധികാരം കേന്ദ്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന ആശങ്കയും ഉയരുന്നുണ്ട്. ഇരുവരും ഗുജറാത്തിൽ നിന്നുള്ളവരാണെന്നതല്ല ഇവിടെ വിഷയം; മറിച്ച് രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിൽ ആവശ്യമായ ഉത്തരവാദിത്തവും സുതാര്യതയും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ്.

രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ അധികാരം ഒരുമിച്ച് കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിന്റെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചരിത്രം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. കൊളോണിയൽ ഭരണകാലത്ത് ചുരുക്കം ചിലർ എടുത്ത തീരുമാനങ്ങൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളുടെ ജീവിതത്തെ ബാധിച്ചിരുന്നു.സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യ അതിൽനിന്ന് അടിസ്ഥാനപരമായി വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും അധികാരത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആ പാഠം ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്. കേന്ദ്രത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വിഹിതം നീതിപൂർവ്വമാണോ എന്ന ചോദ്യം കേരളം, തമിഴ്‌നാട്, തെലങ്കാന, കർണാടക തുടങ്ങിയ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളും ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ദരിദ്ര സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് സഹായം ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ട്, എന്നാൽ, വികസന ഫണ്ടുകൾ രാഷ്ട്രീയ വിവേചനത്തോടെയാണ് വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതെന്ന് സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് തോന്നിയാൽ ഫെഡറലിസത്തിന് വളരാൻ കഴിയില്ല.

എന്നാൽ, വിമർശനങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം ഇന്ത്യയുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കപ്പെടില്ല. സാമ്പത്തിക ചിന്താഗതിയിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്. കുറഞ്ഞ ചിലവിലുള്ള തൊഴിൽ ശക്തിയും സാങ്കേതിക സേവനങ്ങളും നൽകുന്ന ഒരു രാജ്യം എന്ന നിലയിൽ നിന്ന്, ലോകോത്തര ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കുകയും വികസിപ്പിക്കുകയും നിർമ്മിക്കുകയും കയറ്റുമതി ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന രാജ്യമായി ഇന്ത്യ മാറണം. നമുക്ക് ബുദ്ധിശക്തിയും സംരംഭകത്വ മനോഭാവവുമുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസം, ഗവേഷണം, നിക്ഷേപം, നവീകരണം (innovation), ഉൽപ്പാദനം എന്നിവയെ ഫലപ്രദമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ആവാസവ്യവസ്ഥയാണ് (ecosystem) നമുക്കില്ലാത്തത്.

നമ്മുടെ വിവരസാങ്കേതിക (IT) മേഖലയെത്തന്നെ എടുക്കുക. ഇന്ത്യ സ്വയം ഐടി രംഗത്തെ വൻശക്തിയാണെന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു, നമ്മുടെ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ പ്രൊഫഷണലുകൾ ലോകമെമ്പാടും അംഗീകാരം നേടിയിട്ടുമുണ്ട്. എന്നാൽ, നമ്മുടെ വ്യവസായത്തിന്റെ വിജയത്തിൽ ഭൂരിഭാഗവും വിദേശ കമ്പനികൾക്ക് സേവനങ്ങൾ നൽകുന്നതിനെയും ഔട്ട്‌സോഴ്‌സിംഗിനെയും ആശ്രയിച്ചായിരുന്നു. പരമ്പരാഗത മാതൃകകളിൽ നിന്ന് ഈ മേഖല ഏറെ മുന്നോട്ട് പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, എന്തുകൊണ്ടാണ് ലോകവിപണിയിൽ ആധിപത്യം പുലർത്തുന്ന സ്വന്തമായ സാങ്കേതിക ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നമുക്ക് കൂടുതലായി സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയാത്തത്?

നിർമ്മിത ബുദ്ധി (AI) വിപ്ലവം ഈ പ്രശ്നം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. ഏറ്റവും നൂതനമായ എഐ സംവിധാനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നതിൽ അമേരിക്കയും ചൈനയുമാണ് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ കഴിവുറ്റ ഗവേഷകരും പ്രതീക്ഷ നൽകുന്ന സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളും ഉണ്ടെങ്കിലും, മുൻനിര എഐ വികസനത്തിൽ നാം പിന്നിലാണ്. സാങ്കേതിക നേതൃത്വം അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന് ഇതൊരു അപായമണിയാകേണ്ടതാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച സാങ്കേതിക കമ്പനികൾക്ക് നാം എഞ്ചിനീയർമാരെ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ടാണ് സമാനമായ സംരംഭങ്ങൾ ഇന്ത്യയിൽ സൃഷ്ടിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയാത്തത്?

ഈ മാറ്റം ആരംഭിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ സർവ്വകലാശാലകളിൽ നിന്നാണ് . മൗലികമായ ഗവേഷണ കേന്ദ്രങ്ങളാകുന്നതിന് പകരം വെറും ബിരുദങ്ങൾ നൽകുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളായി പല സർവ്വകലാശാലകളും തുടരുകയാണ്. പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്താനും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും സാങ്കേതികവിദ്യകൾ വികസിപ്പിക്കാനും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം, പരീക്ഷകൾ പാസാകാനും ജോലി നേടാനുമാണ് വിദ്യാർത്ഥികളെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നത്. വ്യവസായ മേഖലയുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഗവേഷണ ലബോറട്ടറികൾ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ആരംഭിക്കണം. വലിയ പ്രോജക്റ്റുകൾ ഏറ്റെടുക്കാനും പേറ്റന്റുകൾ നേടാനും നൂതന സംരംഭങ്ങൾ തുടങ്ങാൻ വിദ്യാർത്ഥികളെ സഹായിക്കാനും അധ്യാപകർക്ക് പ്രോത്സാഹനം നൽകണം.

ഞാൻ പ്രത്യേകമായി മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു നിർദ്ദേശമുണ്ട്. ഇന്ത്യൻ വംശജരായ ആയിരക്കണക്കിന് പ്രൊഫസർമാരും ശാസ്ത്രജ്ഞരും എഞ്ചിനീയർമാരും അമേരിക്കയിലെയും യൂറോപ്പിലെയും മറ്റ് വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെയും മുൻനിര സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ദീർഘകാലമായി തങ്ങളുടെ കരിയർ ചെലവഴിച്ചവരാണ്. അവരിൽ പലരും വിരമിച്ചവരോ വിരമിക്കാൻ അടുത്തവരോ ആണ്. വിസിറ്റിംഗ് പ്രൊഫസർമാരായും, ഗവേഷണ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശകരായും, ഉപദേഷ്ടാക്കളായും എന്തുകൊണ്ട് അവരെ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ച് ക്ഷണിച്ചുകൂടാ? ലബോറട്ടറികൾ സ്ഥാപിക്കാനും, ബിരുദാനന്തര പ്രോഗ്രാമുകൾ ശക്തിപ്പെടുത്താനും, അന്താരാഷ്ട്ര സ്ഥാപനങ്ങളുമായി പങ്കാളിത്തം വളർത്താനും അവരുടെ അനുഭവസമ്പത്ത് സഹായിക്കും. പ്രഗത്ഭരായ വിദേശ ഗവേഷകരെയും നാം സ്വാഗതം ചെയ്യണം.

ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും വിവരസാങ്കേതിക മേഖലയിൽ ചെലവഴിച്ച ഒരാളെന്ന നിലയിൽ, സാങ്കേതിക പുരോഗതി എന്നത് ബുദ്ധിശാലികളായ ആളുകളെ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് സർഗ്ഗാത്മകതയെയും പരീക്ഷണങ്ങളെയും സഹകരണത്തെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളെക്കൂടി ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യയ്ക്ക് പ്രതിഭകളുടെ കുറവില്ല. അവരുടെ കഴിവുകൾക്ക് വളരാൻ കഴിയുന്ന ഒരു അന്തരീക്ഷമാണ് ആവശ്യം.

ഗവേഷണത്തിനുള്ള ഫണ്ടിംഗ് ഒരു ദേശീയ മുൻഗണനയായി മാറണം. ഗവേഷണത്തിനും വികസനത്തിനുമായി (R&D) ഇന്ത്യ ചെലവഴിക്കുന്നത് ജിഡിപിയുടെ ഒരു ശതമാനത്തിൽ താഴെ മാത്രമാണ്. പൊതു-സ്വകാര്യ നിക്ഷേപങ്ങൾ പ്രയോജനപ്പെടുത്തി ഇത് രണ്ട് ശതമാനത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നതിനുള്ള ഒരു ദീർഘകാല ലക്ഷ്യം നാം നിശ്ചയിക്കണം. സുതാര്യവും സ്വതന്ത്രവുമായ മൂല്യനിർണ്ണയത്തിലൂടെ സർവ്വകലാശാലകളും സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളും ഗവേഷണ ഫണ്ടുകൾക്കായി മത്സരിക്കണം.

നമ്മുടെ ബാങ്കിംഗ് സംവിധാനം എങ്ങനെയാണ് മൂലധനം വിനിയോഗിക്കുന്നതെന്നും നാം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വൻകിട കോർപ്പറേറ്റ് വായ്പാ കുടിശ്ശികകളും നിഷ്ക്രിയ ആസ്തികളും (NPA) ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് വലിയ നഷ്ടമാണ് വരുത്തിവച്ചത്. ബാങ്കിംഗ് സാഹചര്യങ്ങൾ മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അശ്രദ്ധമായ വായ്പ നൽകലിലൂടെയും ഉത്തരവാദിത്തമില്ലായ്മയിലൂടെയും നഷ്ടപ്പെട്ട വിഭവങ്ങൾ ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണത്തിനും പുതിയ വ്യവസായങ്ങൾക്കും തൊഴിലവസരങ്ങൾക്കും ഉപയോഗിക്കാമായിരുന്ന അവസരങ്ങളായിരുന്നു. യഥാർത്ഥ സംരംഭകർ വായ്പ ലഭിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുമ്പോൾ, സ്വാധീനമുള്ള വായ്പക്കാർക്ക് പൊതുപണം എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകരുത്.

യുവ സംരംഭകരെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ തയ്യാറുള്ള ഒരു വെഞ്ച്വർ ക്യാപിറ്റൽ ആവാസവ്യവസ്ഥ ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആവശ്യമാണ്. മികച്ചൊരു കണ്ടുപിടുത്തവുമായി വരുന്ന ഒരു ബിരുദധാരിക്ക് ഗവേഷണ സൗകര്യങ്ങളും, പരിചയസമ്പന്നരായ മെന്റർമാരെയും, നിക്ഷേപ മൂലധനവും, ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വിപണിയിലെത്തിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങളും ലഭിക്കണം. നിർമ്മിത ബുദ്ധി, റോബോട്ടിക്സ്, ബയോടെക്നോളജി, മെഡിക്കൽ ഉപകരണങ്ങൾ, നൂതന ഇലക്ട്രോണിക്സ്, പുനരുപയോഗ ഊർജ്ജം എന്നിവയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചുകൊണ്ട് സർവ്വകലാശാലകൾക്ക് ചുറ്റും ഇന്നൊവേഷൻ ആൻഡ് മാനുഫാക്ചറിംഗ് ക്ലസ്റ്ററുകൾ നാം സ്ഥാപിക്കണം.

ഈ തന്ത്രത്തിൽ ഉൽപ്പാദന മേഖലയ്ക്ക് (Manufacturing) കേന്ദ്രസ്ഥാനം ഉണ്ടായിരിക്കണം. ലോകത്തിന് സേവനങ്ങൾ നൽകുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം നമുക്കൊരു വലിയ സാമ്പത്തിക ശക്തിയാകാൻ കഴിയില്ല. കയറ്റുമതി ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ലോകോത്തര ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നാം നിർമ്മിക്കണം. പ്രാദേശിക തലത്തിൽ തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനാൽ ചെറുകിട-ഇടത്തരം സംരംഭങ്ങൾക്ക് (SMEs) പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ നൽകണം. സാങ്കേതിക വിദ്യാഭ്യാസവും, അപ്രന്റീസ്ഷിപ്പുകളും, തൊഴിലധിഷ്ഠിത പരിശീലനവും ഈ അവസരങ്ങൾക്കായി യുവാക്കളെ സജ്ജരാക്കണം.

ആത്യന്തികമായി, ജെൻ സി ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഔദാര്യമല്ല. തങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് മൂല്യമുണ്ടാകണമെന്നും, പരീക്ഷകൾ നീതിയുക്തമാകണമെന്നും, ജോലി കഴിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാകണമെന്നും, പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കാനും അവസരങ്ങൾ വേണമെന്നുമാണ് ഈ യുവ ഇന്ത്യക്കാർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി, ഭയമില്ലാതെ തങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കാൻ അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനം, ഡിജിറ്റലൈസേഷൻ, സാമ്പത്തിക വളർച്ച എന്നിവയ്ക്ക് മോഡി സർക്കാർ ഊന്നൽ നൽകിയിട്ടുണ്ട്, ചില പദ്ധതികൾ മികച്ച ഫലങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുമുണ്ട്. എന്നാൽ, വിദ്യാസമ്പന്നരായ യുവാക്കൾക്കിടയിൽ തുടരുന്ന തൊഴിലില്ലായ്മ തെളിയിക്കുന്നത് സാമ്പത്തിക വളർച്ച മാത്രം പോരാ എന്നാണ്. സാമ്പത്തിക നയങ്ങളുടെ വിജയം അളക്കേണ്ടത് അത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന തൊഴിലുകളുടെ ഗുണനിലവാരവും ലഭ്യതയും കൂടി കണക്കിലെടുത്തായിരിക്കണം.

ഇന്ത്യയ്ക്ക് ബുദ്ധിശക്തിയുള്ളവരുടെ കുറവില്ല; അവരുടെ പ്രയോജനപ്പെടുത്താൻ മതിയായ അവസരങ്ങളാണ് ഇല്ലാത്തത്. കഠിനാധ്വാനികളായ യുവാക്കളുടെ കുറവില്ല; അവരുടെ കഠിനാധ്വാനത്തിന് പ്രതിഫലം നൽകുന്ന ഒരു സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയാണ് ആവശ്യം. രാജ്യസ്നേഹത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും നമുക്ക് ഒട്ടും കുറവില്ല. യുവ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് വേണ്ടത് രാജ്യസ്നേഹത്തോടൊപ്പം അവസരങ്ങളും നീതിയും സ്വാതന്ത്ര്യവും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു രാജ്യമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ ഭാവി ഏതാനും ശതകോടീശ്വരന്മാരുടെയോ ഡൽഹിയിൽ അമിതാധികാരം കയ്യാളുന്ന വിരലിലെണ്ണാവുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെയോ കൈകളിൽ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല. കുടുംബ പശ്ചാത്തലമോ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയോ നോക്കാതെ, സാധാരണക്കാരനായ ഒരു യുവാവിനോ യുവതിക്കോ മാന്യമായ വിദ്യാഭ്യാസം നേടാനും നല്ലൊരു ജോലി കണ്ടെത്താനും മികച്ച ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാനും കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പ്രധാനം. നമുക്ക് പ്രതിഭയുടെയോ ലക്ഷ്യബോധത്തിന്റെയോ കുറവില്ല. എല്ലാവർക്കും വിജയിക്കാൻ തുല്യ അവസരം നൽകുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയാണ് നമുക്കില്ലാത്തത്. എല്ലാത്തിനുമുപരി, 
ലക്ഷക്കണക്കിന് യുവാക്കൾ തങ്ങളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കാകുലരായി നിൽക്കുമ്പോൾ, ലോകത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ വലിയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയായി മാറുന്നതിൽ എന്ത് അർത്ഥമാണുള്ളത്?

എന്തുകൊണ്ടാണ് ജെൻ സി പ്രതിഷേധിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് എന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം, എന്തുകൊണ്ടാണ് അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവർ അവരുടെ നിരാശകൾ ഇത്രയും കാലം തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടത് എന്നതാണ്. യഥാർത്ഥ പുരോഗതി എന്നാൽ എന്താണെന്ന് പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യാൻ രാജ്യത്തെ നിർബന്ധിക്കുന്ന തലമുറയായി ഇന്ത്യയുടെ ജെൻ സി മാറിയേക്കാം. രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവിയിലേക്കുള്ള അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവനയും അതായിരിക്കും.

(ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ മുൻ ചീഫ് ടെക്നോളജി ഓഫീസറും ഇന്ത്യൻ ഓവർസീസ് കോൺഗ്രസ് യു.എസ്.എയുടെ വൈസ് ചെയർമാനുമാണ് ലേഖകൻ)
 

Join WhatsApp News
മലയാളത്തില്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക