നവംബർ 14 വീണ്ടും ശിശുദിനത്തിന്റെ ഓർമകളിലേക്ക് നമ്മെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുകയാണ്.കുട്ടികളെ ഏറെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ഇന്ത്യയുടെ പ്രഥമ പ്രധാനമന്ത്രി ജവഹർലാൽ നെഹ്‌റുവിന്റെ ജന്മദിനമാണ് നാം ശിശുദിനമായി ആചരിക്കുന്നത്.കുട്ടികളുടെ ചിരിയിലും സ്വപ്നങ്ങളിലും നാളെയുടെ ഇന്ത്യയെ കണ്ട നേതാവായിരുന്നു നെഹ്‌റു. എന്നാൽ ഓരോ ശിശുദിനവും കടന്നുപോകുമ്പോൾ നാം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്; കുട്ടികൾക്ക് അർഹമായ ബാല്യവും സുരക്ഷിതമായ ജീവിതവും നൽകാൻ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന് കഴിയുന്നുണ്ടോ?
കുട്ടികൾ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം സമ്പത്തല്ല. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതീക്ഷയും നാളെയുടെ സാമൂഹിക മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ അടിത്തറയുമാണ്. അവരുടെ ചിരിയിൽ ഒരു വീടിന്റെ സന്തോഷമുണ്ട്. അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഒരു നാടിന്റെ ഭാവിയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുട്ടികളുടെ വളർച്ചയും സംരക്ഷണവും ഏതെങ്കിലും ഒരു ദിവസത്തെ ആഘോഷത്തിൽ ഒതുങ്ങേണ്ട വിഷയമല്ല. അത് ഓരോ ദിവസവും സമൂഹം ഏറ്റെടുക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

ഇന്ന് കുട്ടികളുടെ ലോകം ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു. പഠനരീതികളും ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും വിനോദങ്ങളും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സ്വാധീനവുമെല്ലാം അവരുടെ ബാല്യത്തെ പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക് നയിക്കുന്നു. അറിവിന്റെ വാതിലുകൾ തുറന്നുകിടക്കുമ്പോഴും പല കുട്ടികൾക്കും അവരുടെ ബാല്യം ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്നതാണ് യാഥാർഥ്യം. പഠനഭാരം, മത്സരബുദ്ധി, കുടുംബങ്ങളിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക പ്രയാസങ്ങൾ, മൊബൈൽ ഫോണുകളുടെ അമിത ഉപയോഗം തുടങ്ങിയവ കുട്ടികളുടെ സ്വാഭാവിക വളർച്ചയെ പലവിധത്തിൽ ബാധിക്കുന്നുണ്ട്.കുട്ടികളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്ന മുതിർന്നവർ പലപ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സിനെ കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല. നല്ല മാർക്ക് വാങ്ങണം, ഉയർന്ന ജോലി നേടണം, മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ മുന്നിലെത്തണം എന്നിങ്ങനെയുള്ള പ്രതീക്ഷകൾ കുട്ടികളുടെ ചുമലിൽ കെട്ടിവെക്കുമ്പോൾ അവരുടെ താൽപര്യങ്ങളും കഴിവുകളും തിരിച്ചറിയാൻ നാം മറന്നുപോകുന്നു. ഓരോ കുട്ടിയും വ്യത്യസ്തമായ കഴിവുകളുള്ള വ്യക്തികളാണ്. എല്ലാവരെയും ഒരേ അളവുകോൽ ഉപയോഗിച്ച് വിലയിരുത്തുന്നത് അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെ തകർക്കും. വിജയത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ കുട്ടികളുടെ സന്തോഷവും മാനസിക വളർച്ചയും നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

ഏറ്റവും ഗൗരവത്തോടെ ചർച്ച ചെയ്യേണ്ട മറ്റൊരു വിഷയം കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയാണ്. പീഡനങ്ങളും ചൂഷണങ്ങളും ബാലവേലയും കുട്ടിക്കടത്തും ഉൾപ്പെടെയുള്ള വാർത്തകൾ സമൂഹത്തിന്റെ മനഃസാക്ഷിയെ നിരന്തരം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. കുട്ടികൾക്ക് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായിരിക്കേണ്ട ഇടങ്ങളിൽ പോലും അവർ അപകടം നേരിടുന്ന സാഹചര്യം അതീവ ഗൗരവമുള്ളതാണ്. വീടുകളിലും വിദ്യാലയങ്ങളിലും പൊതുസ്ഥലങ്ങളിലും കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയണം. കുട്ടികൾക്ക് നേരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ മറച്ചുവെക്കുകയോ നിസ്സാരവത്കരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ അവസരമൊരുക്കുകയാണ്. ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ ശക്തമായ നിയമനടപടികൾക്കൊപ്പം കുട്ടികൾക്ക് ഭയമില്ലാതെ പരാതികൾ പറയാൻ കഴിയുന്ന സാമൂഹിക അന്തരീക്ഷവും ഉണ്ടാകണം.
വിദ്യാഭ്യാസം കുട്ടികളുടെ അവകാശമാണ്. എന്നാൽ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് പാഠപുസ്തകങ്ങളിലെ അറിവും പരീക്ഷയിലെ വിജയവും മാത്രമല്ല. നല്ല സ്വഭാവം, പരസ്പര ബഹുമാനം, സഹജീവികളോടുള്ള കരുണ, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം, മതസൗഹാർദം തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം. കുട്ടികളെ അറിവുള്ളവരാക്കുന്നതിനൊപ്പം നല്ല മനുഷ്യരാക്കി വളർത്താനും വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. അധ്യാപകർ പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നവരായി മാത്രം മാറാതെ കുട്ടികളുടെ കഴിവുകളും പ്രയാസങ്ങളും തിരിച്ചറിയുന്ന വഴികാട്ടികളായി മാറണം.

ഡിജിറ്റൽ കാലത്ത് കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് പുതിയ മാനങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇന്റർനെറ്റും സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളും അറിവിന്റെയും അവസരങ്ങളുടെയും വലിയ ലോകം തുറന്നുതരുമ്പോൾ അവയുടെ ദുരുപയോഗം കുട്ടികളെ അപകടത്തിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഓൺലൈൻ ചൂഷണങ്ങൾ, അപരിചിതരുമായുള്ള ബന്ധങ്ങൾ, അനുചിതമായ ഉള്ളടക്കങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കുട്ടികൾക്ക് പ്രായത്തിനനുസരിച്ചുള്ള ബോധവത്കരണം നൽകണം. നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്നതിനൊപ്പം ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ തിരിച്ചറിയാനും സുരക്ഷിതമായി ഉപയോഗിക്കാനുമുള്ള വിവേകവും വളർത്തണം. കുട്ടികൾക്ക് മൊബൈൽ ഫോൺ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നതുപോലെ അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഉപയോഗം പഠിപ്പിക്കാനും രക്ഷിതാക്കൾ സമയം കണ്ടെത്തണം.കുട്ടികളുടെ വളർച്ചയിൽ കുടുംബത്തിന്റെ പങ്ക് ഏറ്റവും വലുതാണ്. തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ കുട്ടികളോടൊപ്പം കുറച്ചുസമയം ചെലവഴിക്കുക എന്നത് പോലും പല വീടുകളിലും പ്രയാസകരമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവർ പറയുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക, അവരുടെ സംശയങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുക, തെറ്റുകൾ തിരുത്തുമ്പോൾ അവരെ അപമാനിക്കാതിരിക്കുക, അവരുടെ സന്തോഷങ്ങളിലും സങ്കടങ്ങളിലും പങ്കുചേരുക എന്നിവയെല്ലാം കുട്ടികളുടെ വ്യക്തിത്വ രൂപീകരണത്തിൽ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നു. വിലകൂടിയ സമ്മാനങ്ങളേക്കാൾ കുട്ടികൾക്ക് ആവശ്യം മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന മാതാപിതാക്കളെയാണ്.

സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹികമായും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ അവസ്ഥയും സമൂഹം ഗൗരവമായി കാണണം. എല്ലാവർക്കും ഒരേപോലെ മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യപരിരക്ഷയും പോഷകാഹാരവും സുരക്ഷിതമായ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും ലഭിക്കുന്നില്ല. ചില കുട്ടികൾ പഠിക്കേണ്ട പ്രായത്തിൽ തൊഴിൽ ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരാകുമ്പോൾ മറ്റു ചിലർക്ക് അടിസ്ഥാന വിദ്യാഭ്യാസം പോലും അപ്രാപ്യമാണ്. കുട്ടികളുടെ അവകാശങ്ങൾ സമ്പന്നരുടെ വീടുകളിലെ കുട്ടികൾക്ക് മാത്രം ലഭിക്കേണ്ട സൗകര്യമല്ല. ജാതി, മതം, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി, സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം എന്നിവയുടെ പേരിൽ ഒരു കുട്ടിയുടെയും അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെടരുത്.ശിശുദിനം കുട്ടികൾക്കായി പ്രസംഗങ്ങളും കലാപരിപാടികളും സമ്മാനവിതരണങ്ങളും നടത്തുന്ന ഒരു ആഘോഷദിനം മാത്രമായി മാറരുത്. കുട്ടികളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവരുടെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചും സമൂഹത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഗൗരവമായ ചർച്ചകൾ നടക്കുന്ന ദിനമായി അത് മാറണം. വിദ്യാലയങ്ങളും മതസ്ഥാപനങ്ങളും സാമൂഹിക സംഘടനകളും സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങളും ഒരുപോലെ ഈ ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ പങ്കാളികളാകണം.

ഓരോ കുട്ടിക്കും സ്വപ്നം കാണാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം വേണം. തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ തിരുത്തപ്പെടാനുള്ള അവസരം വേണം. ഭയമില്ലാതെ ചിരിക്കാനും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയാനും കഴിയണം. കുട്ടികളുടെ നിഷ്കളങ്കതയെ മുതിർന്നവരുടെ സ്വാർത്ഥതകൾക്ക് ഇരയാക്കരുത്. അവരുടെ കൈകളിൽ പുസ്തകങ്ങൾക്കൊപ്പം പ്രതീക്ഷകളും ഹൃദയങ്ങളിൽ ഭയത്തിന് പകരം ആത്മവിശ്വാസവും നിറയണം.കുട്ടികൾ നാളെയുടെ പൗരന്മാർ മാത്രമല്ല ഇന്നിന്റെ അവകാശങ്ങളുള്ള മനുഷ്യർ കൂടിയാണ്. അവരുടെ ബാല്യം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സംസ്കാരവും മാനവികതയും അളക്കപ്പെടുന്നത്. ശിശുദിനത്തിൽ കുട്ടികളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതിനപ്പുറം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നല്ല മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയണം.ഒരു കുട്ടിയുടെ കണ്ണീരിന് ഉത്തരവാദിയായ സമൂഹത്തിന് അവരുടെ ചിരിയിലൂടെ നല്ലൊരു ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കാനാവില്ല.കുട്ടികളുടെ ചിരി നിലനിൽക്കുന്ന വീടുകളും സുരക്ഷിതമായ വിദ്യാലയങ്ങളും ഭയമില്ലാത്ത പൊതുസമൂഹവുമാണ് നാം സ്വപ്നം കാണേണ്ടത്. കുട്ടിക്കാലം മനോഹരമായ ഓർമയായി മാറേണ്ടതാണ്. മുറിവുകളുടെയും ഭയങ്ങളുടെയും അനുഭവമായി മാറരുത്. കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് നാളെയെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതിലുപരി ഇന്നിന്റെ മാനവികത കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക കൂടിയാണ്.