കലിയുഗവരദനായ ശ്രീ ധർമശാസ്താവിന്റെ തിരുസന്നിധിയിൽ ഒരു പ്രാർഥന
മലകൾ താണ്ടി മനസ്സുകൾ തേടും
മകരജ്യോതിയാം ദിവ്യപ്രകാശമേ,
കലിയുഗവരദാ! കരുണാസാഗരാ!
കാനനവാസാ! ശരണം അയ്യപ്പാ!
ജാതിയില്ല, മതമില്ല, വർണമില്ല,
വർഗവ്യത്യാസത്തിൻ മതിലുകളില്ല,
മനുഷ്യനെന്നൊരു മഹത്തായ നാമത്തിൽ
മാനവരൊന്നായ് ചേരുന്ന സന്നിധി!
അന്നദാനത്തിൻ അമൃതം വിളമ്പും
അന്നദാനപ്രഭു ധർമശാസ്താ
വിശപ്പും ദുഃഖവും മറന്നൊന്നുചേരും
വിശ്വമനസ്സിൻ അഭയസ്ഥാനമേ!
ഇരുമുടിക്കെട്ടുമായ് ഭക്തർ വരുന്നു,
ഇടനെഞ്ചിലയ്യന്റെ നാമം നിറച്ച്,
നോമ്പിൻ  മനസ്സിനെ ശുദ്ധമാക്കി,
ശരണ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ട്.
ലോകത്തിൻ നാനാദിക്കിൽ നിന്നെത്തും
ലക്ഷോപലക്ഷം ഭക്തജനങ്ങൾ,
പദവിയും പണവും പ്രൗഢിയും മറന്ന്
പാദാരവിന്ദത്തിൽ സാഷ്ടാംഗം വീഴും.
കാലം പലതും കവർന്നെടുത്താലും,
കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാറിമറിഞ്ഞാലും,
രാഷ്ട്രീയത്തിൻ കരങ്ങൾ പലതും
തിരുസന്നിധിയെ തൊട്ടു കലക്കിയാലും,
സ്വാർത്ഥതയുടെ കച്ചവടക്കണ്ണുകൾ
വിശ്വാസത്തിൻ വഴിയിൽ പതിഞ്ഞാലും,
ജാതിതൻ പേരിൽ തളർത്തിയാലും,
അയ്യനെ നീയൊരു നിത്യ ജ്യോതി!
കാരണം നീയൊരു ശക്തിയല്ല മാത്രം,
കരുണ നിറഞ്ഞൊരു ധർമസ്വരൂപം;
അവകാശവാദങ്ങൾക്കപ്പുറവും
അനന്തവിശ്വാസത്തിൻ ആത്മപ്രകാശം.
തത്വമസി! തത്വമസി!
ഉപനിഷത്തിൻ പൊരുളായി മുഴങ്ങുന്നു;
"അത് നീ തന്നെയാണ്" എന്നൊരു മന്ത്രം
ആത്മാവിൻ ഉള്ളിൽ ദീപം തെളിക്കുന്നു.
അയ്യനെ തേടി മലകയറുമ്പോൾ
അറിയുക നീ നിന്നെത്തന്നെയെന്ന്,
പുറമേ തിരയുന്ന ദൈവസാന്നിധ്യം
അകമേ വസിക്കുന്ന സത്യമെന്നറിയുക!
പതിനെട്ടാം പടികൾ കയറുന്ന നേരം
പതിനെട്ടു വികാരങ്ങൾ അകന്നിടട്ടെ,
അഹന്തയും അസൂയയും ക്രോധവുമെല്ലാം
അരുളിൻ തിരുമുമ്പിൽ അലിഞ്ഞുപോകട്ടെ!
മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുവാനും,
മതിലുകൾ തകർത്തു മനസ്സുകൾ ചേർന്നിടാനും,
സത്യത്തിൻ പാതയിൽ ചരിക്കുവാനും,
ധർമത്തിൻ ദീപം ഹൃദയത്തിൽ കൊളുത്തുവാനും,
അങ്ങേയ്ക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കു കഴിയും
അന്ധകാരത്തിൽ വെളിച്ചം പകരാൻ?
മനുഷ്യഹൃദയത്തിൻ മാലിന്യമെല്ലാം
മായ്ച്ചു വിശുദ്ധമാക്കാൻ, മണികണ്ഠാ!
അയ്യാ, ഞങ്ങൾക്കൊരു വരം തന്നാലും,
അനീതിയോടൊരിക്കലും ചേരാതിരിക്കാൻ;
അസത്യത്തിൻ മുന്നിൽ തലകുനിക്കാതെ
സത്യത്തിൻ വഴിയിൽ സഞ്ചരിക്കുവാൻ.
ശാന്തി നിറയട്ടെ ഭൂമിയിലാകെ,
സമാധാനം പൂക്കട്ടെ ഹൃദയങ്ങളിലാകെ,
സന്തോഷം നിറയട്ടെ ഭവനങ്ങളിലാകെ,
സ്നേഹത്തിൻ പൂക്കൾ വിരിയട്ടെ ലോകേ!
ലോകമുള്ളിടത്തോളം കാലം അയ്യാ,
ലോകജനത നിന്നെ തേടിയെത്തും;
കാടും മലയും കടലും കടന്ന്
ശരണഘോഷങ്ങൾ ഉയർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും.
നൂറ്റാണ്ടുകൾ മാറിയാലും അയ്യാ,
നിറം മാറാത്തൊരു വിശ്വാസമായി,
തലമുറകൾ തോറും ഹൃദയങ്ങളിൽ
തേജസ്സോടെ നീ വിളങ്ങിനിൽക്കും!
കലിയുഗവരദാ! കരുണാമയാ!
കാനനവാസാ! ധർമസ്വരൂപാ!
മനുഷ്യനിൽ മാനവികത ഉണർത്തണമേ,
മനസ്സുകളിൽ ധർമദീപം തെളിക്കണമേ!
ലോകമാകെ നിൻ കൃപ ചൊരിയണമേ,
ലോകമനസ്സുകളിൽ സ്നേഹം നിറയ്ക്കണമേ,
സത്യവും ശാന്തിയും സമാധാനവും
സന്തോഷവും ഭൂമിയിൽ നിലനിർത്തണമേ!
സ്വാമിയേ ശരണം അയ്യപ്പാ!
ലോകനാഥാ ശരണം അയ്യപ്പാ!

(കവിതയുടെ ആത്മാവ്: ഈ കവിതയിൽ അയ്യപ്പനെ ഒരു തീർഥാടനകേന്ദ്രത്തിലെ ആരാധനാമൂർത്തിയായി മാത്രം കാണാതെ, ജാതിമതഭേദങ്ങൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനാക്കുന്ന ധർമത്തിന്റെ പ്രതീകമായാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
പ്രത്യേകിച്ച് "തത്വമസി – അയ്യനെ തേടി മലകയറുമ്പോൾ അറിയുക നീ നിന്നെത്തന്നെയെന്ന്" എന്ന ആശയമാണ് കവിതയുടെ ആത്മീയമായ കേന്ദ്രബിന്ദു.
അയ്യപ്പഭക്തിയുടെ യഥാർഥ വിജയം പതിനെട്ടാം പടി കയറുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, അവിടെനിന്ന് തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ കൂടുതൽ നല്ലൊരു മനുഷ്യനായി ജീവിക്കുന്നതിലാണ്).
സ്വാമിയേ ശരണം അയ്യപ്പാ!