ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിലൊന്നാണ് കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുക എന്നത്. കുട്ടികൾക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങളും ചൂഷണങ്ങളും ഒരുതരത്തിലും അംഗീകരിക്കാനാവില്ല. അത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവർ ആരായാലും നിയമത്തിന് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരികയും അർഹമായ ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം. അതിൽ ജോലി, പദവി, സാമൂഹിക സ്ഥാനം, സാമ്പത്തിക സ്വാധീനം തുടങ്ങിയവയൊന്നും പരിഗണിക്കപ്പെടരുത്. നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാകണം. എന്നാൽ ഇതോടൊപ്പം മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി സമൂഹം ഗൗരവത്തോടെ ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചെയ്യാത്ത കുറ്റത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരാളുടെ ജീവിതവും അഭിമാനവും കുടുംബത്തിന്റെ സമാധാനവും തകർക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം ഒരിക്കലും നീതിയുള്ള സമൂഹത്തിന് ഭൂഷണമല്ല.

കുട്ടികൾക്കെതിരെയുള്ള ലൈംഗികാതിക്രമങ്ങൾ തടയുന്നതിനും കുട്ടികൾക്ക് നിയമപരമായ സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനും നിലവിലുള്ള പ്രധാന നിയമമാണ് പോക്സോ നിയമം. ഈ നിയമത്തിന്റെ ആവശ്യകതയെയും പ്രാധാന്യത്തെയും കുറിച്ച് തർക്കമില്ല. കുട്ടികൾക്ക് നേരെ നടക്കുന്ന അതിക്രമങ്ങൾ പലപ്പോഴും പുറത്തുവരാതെ പോകുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ശക്തമായ നിയമസംവിധാനം അനിവാര്യമാണ്. കുട്ടികളുടെ പരാതികൾ ഗൗരവത്തോടെ കേൾക്കുകയും അവരുടെ സുരക്ഷയും സ്വകാര്യതയും ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം. അതേസമയം, നിയമത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കാതെ വ്യക്തിപരമായ വൈരാഗ്യങ്ങൾക്കും തർക്കങ്ങൾക്കും പ്രതികാരങ്ങൾക്കും ഇത്തരം ആരോപണങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടെങ്കിൽ അതും ഗൗരവമായി പരിശോധിക്കപ്പെടണം.

ഒരു വ്യക്തി കുട്ടിയെ ഉപദേശിച്ചു, തെറ്റ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, ശാസിച്ചു, അച്ചടക്കം പാലിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു എന്നിങ്ങനെയുള്ള സംഭവങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ വ്യക്തിപരമായ തർക്കങ്ങളിലേക്ക് വളരാം. ഇത്തരം തർക്കങ്ങൾ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു എന്നതിലും സമൂഹത്തിന് ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. ഓരോ ശാസനയും ഉപദേശവും കുറ്റകൃത്യമല്ല. അതുപോലെ ഉപദേശത്തിന്റെ പേരിൽ സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം ന്യായീകരിക്കാനും കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സംഭവത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യം മനസ്സിലാക്കാതെ ഒരാളെയും കുറ്റക്കാരനായി മുദ്രകുത്തരുത്. ആരോപണത്തിന്റെ സ്വഭാവവും സാഹചര്യവും തെളിവുകളും പരിശോധിച്ച ശേഷമായിരിക്കണം നിയമപരമായ തീരുമാനങ്ങളിലേക്ക് എത്തേണ്ടത്.

പോക്സോ പോലുള്ള ഗൗരവമുള്ള ഒരു കേസ് ഒരാളുടെ പേരിനൊപ്പം ചേർക്കപ്പെടുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം അയാളിൽ മാത്രം അവസാനിക്കുന്നില്ല. കുടുംബം മുഴുവൻ അതിന്റെ ആഘാതം അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നു. ഭാര്യയും മക്കളും സഹോദരങ്ങളും മാതാപിതാക്കളും ബന്ധുക്കളും വരെ സമൂഹത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കേണ്ടിവരുന്നു. വർഷങ്ങളായി കെട്ടിപ്പടുത്ത വിശ്വാസവും സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളും ഒരു ആരോപണത്തിന്റെ നിഴലിൽ തകരാം. ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനത്തിലും പഠിച്ച സ്ഥാപനത്തിലും നാട്ടിലും അയാൾ സംശയത്തിന്റെ കണ്ണുകളാൽ നോക്കപ്പെടാം. ചിലപ്പോൾ കോടതിയിൽ കുറ്റം തെളിയുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ സമൂഹം ശിക്ഷ വിധിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.

ഇവിടെയാണ് നാം കുറച്ചുകൂടി ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ ചിന്തിക്കേണ്ടത്. ഒരു പരാതി ലഭിച്ചാൽ അതിനെ അവഗണിക്കരുത്. അതുപോലെ പരാതി ഉയർന്നുവെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം ഒരാളെ കുറ്റവാളിയായി പ്രഖ്യാപിക്കാനും പാടില്ല. പരാതിക്കാരന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഗൗരവം നൽകുന്നതുപോലെ ആരോപണവിധേയനായ വ്യക്തിക്കും തന്റെ ഭാഗം വിശദീകരിക്കാനും നിയമപരമായ പ്രതിരോധം നടത്താനും അവസരം ലഭിക്കണം. അന്വേഷണവും തെളിവുകളും നിയമപരമായ നടപടികളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരിക്കണം നീതി. ആരോപണവും കുറ്റം തെളിയുന്നതും രണ്ടാണെന്ന അടിസ്ഥാനബോധം സമൂഹത്തിനും മാധ്യമങ്ങൾക്കും പൊതുപ്രവർത്തകർക്കും ഉണ്ടാകണം.

ഇത്തരം കേസുകളിൽ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ മറ്റൊരു സാഹചര്യം ആരോപണം തെറ്റാണെന്ന് പിന്നീട് തെളിയുമ്പോഴാണ്. അന്വേഷണം പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ പരാതി അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്ന് കണ്ടെത്തുകയോ കോടതി കുറ്റവിമുക്തനാക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അതുവരെ അനുഭവിച്ച അപമാനത്തിന് ആരാണ് മറുപടി നൽകുക? നഷ്ടപ്പെട്ട ജോലി, തകർന്ന കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, നാട്ടിൽ നേരിട്ട പരിഹാസം, മക്കൾ അനുഭവിച്ച മാനസിക വിഷമം, ബന്ധുക്കൾക്ക് നേരിടേണ്ടിവന്ന ചോദ്യങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒരു വിധിയിലൂടെ പഴയതുപോലെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുമോ? ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച നഷ്ടങ്ങൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ പരിഹാരമില്ല.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന കാര്യം മറക്കരുത്. ഒരു കേസ് അവസാനിച്ചതുകൊണ്ടോ ഒരാൾ കുറ്റവിമുക്തനായതുകൊണ്ടോ മാത്രം പരാതി മനഃപൂർവം കെട്ടിച്ചമച്ചതാണെന്ന് എല്ലായ്പ്പോഴും പറയാനാവില്ല. തെളിവുകളുടെ അഭാവവും വ്യാജപരാതിയും രണ്ടാണ്. അതിനാൽ ഓരോ സംഭവവും അതിന്റെ വസ്തുതകൾ പരിശോധിച്ചാണ് വിലയിരുത്തേണ്ടത്. മനഃപൂർവം വ്യാജ ആരോപണം ഉന്നയിച്ചതായി തെളിഞ്ഞാൽ നിയമപ്രകാരം നടപടിയുണ്ടാകണം. അതേസമയം, യഥാർഥത്തിൽ അതിക്രമം നേരിട്ട കുട്ടികൾ പരാതി നൽകുന്നതിൽ ഭയപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കാനും പാടില്ല. ഈ രണ്ട് വശങ്ങൾക്കുമിടയിൽ കൃത്യമായ നീതിബോധമാണ് നമുക്ക് ആവശ്യം.

കുട്ടികളുടെ പരാതികളെ സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ തള്ളിക്കളയുന്ന സമീപനവും അപകടകരമാണ്. പല കുട്ടികൾക്കും തങ്ങൾ നേരിട്ട അനുഭവങ്ങൾ തുറന്നുപറയാൻ പോലും ഭയമുണ്ടാകാം. കുടുംബത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും സമ്മർദം കാരണം പലരും മൗനം പാലിക്കാറുണ്ട്. അതിനാൽ കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയും സ്വകാര്യതയും സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയുണ്ടാകരുത്. പരാതികൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ നിയമാനുസൃതമായ അന്വേഷണം വേഗത്തിലും നിഷ്പക്ഷമായും നടത്തണം. അതോടൊപ്പം ആരോപണവിധേയന്റെ അവകാശങ്ങളും നിയമപരമായ മാന്യതയും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. നീതിയുടെ തുലാസിൽ ഒരു വശത്തുള്ള വേദന മാത്രം കാണുകയും മറുവശത്തുള്ള മനുഷ്യന്റെ അവകാശങ്ങൾ മറക്കുകയും ചെയ്യരുത്.

വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ, മതസ്ഥാപനങ്ങൾ, പരിശീലന കേന്ദ്രങ്ങൾ, സാമൂഹിക സംഘടനകൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ കുട്ടികളുമായി ഇടപെടുന്നവർക്കും ഈ വിഷയത്തിൽ വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. കുട്ടികളെ ഉപദേശിക്കുമ്പോഴും ശാസിക്കുമ്പോഴും മാന്യതയും വ്യക്തമായ അതിരുകളും പാലിക്കണം. അതോടൊപ്പം കുട്ടികൾക്കും അധ്യാപകർക്കും രക്ഷിതാക്കൾക്കും പരസ്പര ബഹുമാനത്തിന്റെ സംസ്കാരം വളർത്തിയെടുക്കണം. കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ വ്യക്തമായ മാർഗനിർദേശങ്ങളും പരാതികൾ അറിയിക്കാനുള്ള സംവിധാനങ്ങളും ഉണ്ടാകണം. ഒരു കുട്ടിയുടെ പരാതിയും അവഗണിക്കപ്പെടരുത്; അതുപോലെ വ്യക്തിപരമായ വിരോധം കാരണം ഒരാളുടെ ജീവിതം തകർക്കപ്പെടുകയും അരുത്.

സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കാലത്ത് ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാകുകയാണ്. ഒരു വാർത്ത പുറത്തുവന്നാൽ നിമിഷങ്ങൾക്കകം പേരുകളും ചിത്രങ്ങളും വിശദാംശങ്ങളും പ്രചരിക്കുന്നു. അന്വേഷണം പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ അഭിപ്രായങ്ങൾ വിധികളായി മാറുന്നു. ചിലർ ആരോപണവിധേയനെ കുറ്റവാളിയായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. മറ്റു ചിലർ പരാതിക്കാരനെ പരിഹസിക്കുകയും സംശയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇരുവശത്തുമുള്ള ഈ സമീപനം ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കേസുകളിൽ അവരുടെ വ്യക്തിത്വവും സ്വകാര്യതയും വെളിപ്പെടുത്തുന്ന വിവരങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത് വലിയ ദോഷം ചെയ്യും. മാധ്യമങ്ങൾക്കും സാമൂഹിക മാധ്യമ ഉപയോക്താക്കൾക്കും ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. വാർത്ത നൽകുന്നതും ഒരാളുടെ ജീവിതത്തെ വിചാരണ ചെയ്യുന്നതും രണ്ടാണ്.

ഇതോടൊപ്പം സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും സംഘടനകളുടെയും നിലപാടുകളും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ആരോപണം ഉയർന്നാൽ ഉടൻ ഒരാളെ പൊതുസമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ കുറ്റവാളിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതോ, മറുവശത്ത് സ്വന്തം ആളാണെന്ന കാരണത്താൽ എല്ലാ ആരോപണങ്ങളും നിഷേധിക്കുന്നതോ ശരിയായ രീതിയല്ല. സത്യം കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുന്ന നിലപാടാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്. തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ സംരക്ഷണം നൽകരുത്. തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിൽ ആരോപണത്തിന്റെ പേരിൽ മാത്രം ഒരാളെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യരുത്. വ്യക്തിബന്ധങ്ങളേക്കാളും സ്ഥാപനത്തിന്റെ അഭിമാനത്തേക്കാളും പ്രധാനം നീതിയാണ്.

ഇവിടെ നിയമസംവിധാനങ്ങൾക്കും അന്വേഷണ ഏജൻസികൾക്കും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. പരാതികളിൽ കാലതാമസമില്ലാതെ അന്വേഷണം നടത്തണം. തെളിവുകൾ ശാസ്ത്രീയമായി ശേഖരിക്കണം. സാക്ഷിമൊഴികളും സാഹചര്യങ്ങളും നിഷ്പക്ഷമായി വിലയിരുത്തണം. കുട്ടികൾക്ക് മാനസിക പിന്തുണ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനൊപ്പം ആരോപണവിധേയന്റെ നിയമപരമായ അവകാശങ്ങളും സംരക്ഷിക്കണം. കുറ്റം തെളിഞ്ഞാൽ അർഹമായ ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കണം. മനഃപൂർവം വ്യാജമായി ആരോപണം ഉന്നയിച്ചതായി തെളിഞ്ഞാൽ അതിനും നിയമപരമായ നടപടി സ്വീകരിക്കണം. ഒരാൾക്ക് നീതി ലഭിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരാളുടെ അവകാശം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകരുത്.

ഒരു ആരോപണം ഉയർന്നാൽ അതിന്റെ പേരിൽ ഒരാളുടെ കുടുംബത്തെ മുഴുവൻ ശിക്ഷിക്കുന്ന സാമൂഹിക പ്രവണതയും അവസാനിക്കണം. കുറ്റം ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് കോടതിയാണ്. നാട്ടിലെ ചർച്ചകളും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ വിധികളും നിയമത്തിന് പകരമാകരുത്. ആരോപണവിധേയന്റെ മക്കൾക്ക് സ്കൂളിൽ നേരിടേണ്ടിവരുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ, കുടുംബാംഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെടൽ, വർഷങ്ങളായി കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ബന്ധങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വിള്ളലുകൾ എന്നിവയെല്ലാം നമ്മുടെ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്.

നീതിയുടെ പേരിൽ അനീതി സംഭവിക്കരുത്. കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കണം എന്നത് പോലെതന്നെ നിരപരാധികളുടെ അഭിമാനവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. നിയമം ശക്തമായിരിക്കണം; അതോടൊപ്പം അതിന്റെ പ്രയോഗം നീതിപൂർവവുമായിരിക്കണം. പരാതി നൽകാനുള്ള അവകാശം സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. അതുപോലെ കുറ്റം തെളിയുന്നതുവരെ നിയമപരമായ നടപടിക്രമങ്ങളും വ്യക്തിയുടെ അവകാശങ്ങളും മാനിക്കപ്പെടണം.

തെറ്റ് ചെയ്തവർ ശിക്ഷിക്കപ്പെടണം. അവർ ആരായാലും ഏത് മേഖലയിലുള്ളവരായാലും നിയമത്തിന് മുന്നിൽ മറുപടി പറയണം. എന്നാൽ ചെയ്യാത്ത കുറ്റത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരാളുടെ ജീവിതം തകർക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ അംഗീകരിക്കാനാവില്ല. ഒരു പരാതി ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ അഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടാക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ഗൗരവം എല്ലാവരും തിരിച്ചറിയണം. ഒരു കുട്ടിയുടെ കണ്ണുനീരും ഒരു നിരപരാധിയുടെ കണ്ണുനീരും ഒരുപോലെ മനുഷ്യസമൂഹത്തെ വേദനിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. നീതി ഒരാൾക്ക് മാത്രം ലഭിക്കേണ്ടതല്ല; സത്യം പുറത്തുവരുമ്പോൾ ഇരുവശത്തുമുള്ള മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.