അപകടങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുമ്പോഴും നിയമത്തിന്റെ പഴുതുകളിലൂടെ കുറ്റവാളികൾ രക്ഷപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ നീതിയുടെ വഴിയിൽ ഇനിയും തിരുത്തലുകൾ ആവശ്യമാണ്.റോഡുകളിൽ വാഹനങ്ങളുടെ എണ്ണം വർധിക്കുന്നതിനൊപ്പം അപകടങ്ങളും വർധിക്കുകയാണ്.ഓരോ ദിവസവും അപകടവാർത്തകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അതൊരു സാധാരണ വാർത്തയായി മാത്രം വായിച്ച് മുന്നോട്ടുപോകുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് സമൂഹം മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ വാർത്തയ്ക്കു പിന്നിൽ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതമുണ്ടെന്നും ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളുണ്ടെന്നും നമ്മൾ പലപ്പോഴും ഓർക്കാറില്ല. റോഡിലൂടെ യാത്ര തിരിച്ച ഒരാൾ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കാത്തിരിക്കുന്നവരുണ്ട്. പഠിച്ചുയരാനും കുടുംബത്തെ കരകയറ്റാനും സ്വപ്നം കാണുന്ന ചെറുപ്പക്കാരുണ്ട്. മക്കൾക്കായി അധ്വാനിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളുണ്ട്. അവരുടെയെല്ലാം പ്രതീക്ഷകൾക്ക് ഒരൊറ്റ നിമിഷംകൊണ്ട് തിരശ്ശീല വീഴുമ്പോൾ അതിനെ വെറുമൊരു വാഹനാപകടമായി മാത്രം കാണാൻ കഴിയുമോ?അമിതവേഗതയും അശ്രദ്ധമായ ഓവർടേക്കും മദ്യലഹരിയിലുള്ള ഡ്രൈവിങ്ങും റോഡുകളെ അപകടഭൂമികളാക്കുന്ന പ്രധാന കാരണങ്ങളാണ്. നേരത്തെയെത്താനുള്ള തിടുക്കത്തിൽ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതം തന്നെ അപകടത്തിലാക്കുന്നവർ തിരിച്ചറിയേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്. റോഡ് ഒരാളുടെ മാത്രം സ്വന്തമല്ല. അവിടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും സുരക്ഷിതമായി ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്താനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. സ്വന്തം കഴിവിലുള്ള അമിതവിശ്വാസവും മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള അശ്രദ്ധയും ചേർന്നുണ്ടാക്കുന്ന ദുരന്തങ്ങൾക്ക് പലപ്പോഴും വിലകൊടുക്കേണ്ടിവരുന്നത് തെറ്റൊന്നും ചെയ്യാത്ത നിരപരാധികളാണ്. വാഹനമോടിക്കുന്നവന്റെ ഒരു നിമിഷത്തെ എടുത്തുചാട്ടം മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീളുന്ന വേദനയായി മാറുന്നു.
വേഗതയുടെ പേരിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് തിരിച്ചുപിടിക്കാനാവാത്ത ജീവിതങ്ങളാണ്.

വാഹനം ഓടിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്വം തിരിച്ചറിയണം. മദ്യപിച്ച് വാഹനമോടിക്കുന്നതും റോഡിൽ മത്സരയോട്ടം നടത്തുന്നതും നിയമലംഘനങ്ങൾ മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവനെ അപകടത്തിലാക്കുന്ന പ്രവൃത്തികളുമാണ്.ഒരു വിവാഹവീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയാകാം, ജോലിക്കുള്ള യാത്രയാകാം ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള യാത്രയാകാം. യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യം എന്തുതന്നെയായാലും സുരക്ഷിതമായി എത്തിച്ചേരുക എന്നതാണ് പ്രധാനം. വൈകിയെത്തുന്നതിനെക്കാൾ എത്രയോ വലുതാണ് ജീവനോടെ എത്തിച്ചേരുന്നത്. ഈ ബോധം ഓരോ ഡ്രൈവറിലും വളരണം. അതോടൊപ്പം ഡ്രൈവിങ് ലൈസൻസ് നൽകുന്നതു മുതൽ റോഡിലെ നിയമലംഘനങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതുവരെ ഉത്തരവാദപ്പെട്ട സംവിധാനങ്ങൾ കൂടുതൽ ജാഗ്രത പുലർത്തുകയും വേണം.അപകടങ്ങൾ തടയാൻ നിയമങ്ങളുണ്ട്. പിഴകളുണ്ട്. ശിക്ഷാനടപടികളുണ്ട്. പരിശോധനകൾ നടക്കുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടും നിയമലംഘനങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണ്? നിയമമുണ്ടെന്നത് മാത്രം പോരാ, അത് എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാകുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം.സാധാരണക്കാരൻ ചെറിയൊരു നിയമലംഘനം നടത്തിയാൽ ഉടൻ നടപടിയുണ്ടാകുമ്പോൾ സ്വാധീനമുള്ളവർക്ക് നിയമത്തിന്റെ വഴികൾ എളുപ്പത്തിൽ തുറന്നുകിട്ടുന്നുവെന്ന ധാരണ പൊതുസമൂഹത്തിൽ വളരുന്നത് അപകടകരമാണ്. നീതി നടപ്പാക്കപ്പെടുന്നതുപോലെതന്നെ അത് നടപ്പാക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന വിശ്വാസവും ജനങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടാകണം.

നിയമത്തിലെ പഴുതുകൾ ദുരുപയോഗം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ കുറ്റം ചെയ്തവർക്കുപോലും രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വഴികൾ തുറക്കപ്പെടുന്നു. തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കുന്നതിലെ വീഴ്ചകൾ അന്വേഷണത്തിലെ അനാസ്ഥ കേസുകൾ നീണ്ടുപോകുന്ന സാഹചര്യം സാക്ഷികളെ സ്വാധീനിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ എന്നിവ നീതിനടപടികളെ ദുർബലപ്പെടുത്താം.എല്ലാ കേസുകളിലും ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നുവെന്ന് പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ സംഭവിക്കുന്നിടത്ത് അവയെ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതുണ്ട്. അപകടത്തിന്റെ യഥാർഥ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും ഉത്തരവാദികൾക്കെതിരെ നിയമാനുസൃത നടപടി സ്വീകരിക്കാനും അന്വേഷണസംവിധാനങ്ങൾക്ക് കഴിയണം. അപകടത്തിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കും പരിക്കേറ്റ് ജീവിതം വഴിമുട്ടിയവർക്കും നീതി ലഭിക്കേണ്ടത് അവരുടെ അവകാശമാണ്.
പണവും രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനവും കുടുംബമഹിമയും ഉപയോഗിച്ച് നിയമനടപടികളെ സ്വാധീനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പ്രവണത എവിടെയുണ്ടായാലും അത് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടണം. സമൂഹത്തിൽ ഒരാൾക്ക് എത്ര വലിയ സ്ഥാനമുണ്ടെന്നതല്ല, അയാൾ ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയാണ് നിയമനടപടികളുടെ അടിസ്ഥാനമാകേണ്ടത്. അധികാരമുള്ളവർക്കൊരു നിയമവും സാധാരണക്കാർക്കൊരു നിയമവും എന്ന അവസ്ഥ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയിലുള്ള ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെ തകർക്കും. കുറ്റം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അയാൾ ആരാണെന്ന് നോക്കിയല്ല, തെളിവുകളുടെയും നിയമത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് നടപടി സ്വീകരിക്കേണ്ടത്. അതുപോലെ കുറ്റം ചെയ്യാത്ത ഒരാൾ സ്വാധീനമില്ലാത്തവനാണെന്ന കാരണത്താൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യവും ഉണ്ടാകരുത്. നീതി എന്നത് ശിക്ഷ നൽകുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല; നിരപരാധിക്ക് അനീതി സംഭവിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ജാഗ്രതയും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്.

അപകടത്തിൽ ഒരാൾ മരിച്ചാൽ വാർത്തകളിൽ ഏതാനും വരികൾകൊണ്ട് ആ സംഭവം അവസാനിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ആ കുടുംബത്തിൽ അതിനുശേഷം തുടങ്ങുന്നത് മറ്റൊരു ജീവിതമാണ്. വരുമാനം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന ഒരാൾ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ തകരാം. പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ ഭാവി അനിശ്ചിതത്വത്തിലാകാം. രോഗിയായ മാതാപിതാക്കളെ പരിചരിച്ചിരുന്ന മകൻ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അവരുടെ ആശ്രയം ഇല്ലാതാകാം. ജീവിതപങ്കാളിയെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾക്ക് മുന്നിലുള്ള ദിവസങ്ങൾ താങ്ങാനാവാത്ത ഭാരമായി മാറാം. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ചിരി ഇല്ലാതാകാൻ നിമിഷങ്ങൾ മതി.ആ വേദനയിൽനിന്ന് കരകയറാൻ വർഷങ്ങൾകൊണ്ടും കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല.മരണത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന അപകടങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ് ജീവിതം മുഴുവൻ മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുന്നവരുടെ അവസ്ഥയും നമ്മൾ കാണണം. ചികിത്സാച്ചെലവും തൊഴിൽനഷ്ടവും കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും ഒരുമിച്ച് നേരിടേണ്ടിവരുമ്പോൾ പലരും സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നു. അപകടത്തിന് ഉത്തരവാദിയായ വ്യക്തിക്കെതിരെ നിയമനടപടി നടക്കുമ്പോഴും ഇരയായ കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതം കാത്തുനിൽക്കുകയില്ല. ചികിത്സയ്ക്കും ഉപജീവനത്തിനും കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും പണം ആവശ്യമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അപകടബാധിതർക്കും കുടുംബങ്ങൾക്കും അർഹമായ നഷ്ടപരിഹാരവും സഹായവും സമയബന്ധിതമായി ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. നീതി കോടതി മുറികളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ ദുരിതത്തിലായ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിലും അനുഭവപ്പെടണം.

ഇവിടെയാണ് സമൂഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖം കൂടി പരിശോധിക്കേണ്ടത്. ഒരുവശത്ത് അധികാരവും സമ്പത്തും സ്വാധീനവും ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം തെറ്റുകൾ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരുണ്ടാകുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിനുവേണ്ടി അലയുന്ന മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുനീർ കാണാൻ പോലും ആരുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയുണ്ട്. ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ പാടുപെടുന്നവന് നീതി തേടാനുള്ള സാമ്പത്തികശേഷി പോലുമുണ്ടാകണമെന്നില്ല.കേസുകൾ നടത്താനും ഓഫീസുകൾ കയറിയിറങ്ങാനും നിരന്തരം ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാനും കഴിയാത്തവർക്ക് പലപ്പോഴും സ്വന്തം വേദന ഉള്ളിലൊതുക്കേണ്ടിവരുന്നു. അധികാരത്തിന്റെ തണലിൽ ചിലർക്ക് വഴികൾ എളുപ്പമാകുമ്പോൾ സാധാരണക്കാരന്റെ വഴികൾ കൂടുതൽ ദുഷ്കരമാകുന്നുവെങ്കിൽ ആ വ്യവസ്ഥയുടെ നീതിബോധത്തെക്കുറിച്ച് ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുകതന്നെ ചെയ്യും.നിയമം നടപ്പാക്കേണ്ടവർതന്നെ ക്രൂരതകൾക്ക് കൂട്ടുനിൽക്കുന്നുവെന്ന തോന്നൽ ജനങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്നത് അതീവ ഗൗരവമുള്ള കാര്യമാണ്. ഉത്തരവാദപ്പെട്ട സ്ഥാനങ്ങളിലുള്ളവർ സ്വന്തം ചുമതല മറക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ആഘാതം ഒരു വ്യക്തിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുകയില്ല. നീതി ലഭിക്കുമെന്ന വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുന്ന സമൂഹത്തിൽ നിയമത്തോടുള്ള ബഹുമാനവും കുറയാം. അധികാരികൾക്ക് ആരുടെയും സമ്മർദത്തിന് വഴങ്ങാതെ പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. അപകടക്കേസുകളിലെ അന്വേഷണം സുതാര്യമായിരിക്കണം. തെളിവുകൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. നിയമലംഘനങ്ങൾ മറച്ചുവെക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾക്കെതിരെ നടപടിയുണ്ടാകണം. പരാതി നൽകുന്ന സാധാരണക്കാരനെ അവഗണിക്കാതെ കേൾക്കുകയും അയാൾക്ക് നീതിനടപടികളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമാക്കുകയും വേണം. അധികാരം ജനങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്താനുള്ളതല്ല; അവരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനുള്ളതാണ്.

റോഡ് സുരക്ഷയുടെ കാര്യത്തിൽ സർക്കാരിനും പൊതുമരാമത്ത് വകുപ്പിനും മോട്ടോർ വാഹന വകുപ്പിനും പൊലീസിനും ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. അപകടസാധ്യതയുള്ള റോഡുകൾ കണ്ടെത്തി ആവശ്യമായ സുരക്ഷാസംവിധാനങ്ങൾ ഒരുക്കണം. മുന്നറിയിപ്പ് ബോർഡുകൾ, രാത്രികാല കാഴ്ചാസൗകര്യങ്ങൾ, കാൽനടയാത്രക്കാർക്കുള്ള സുരക്ഷ, ആവശ്യമായിടങ്ങളിൽ വേഗനിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവ ഉറപ്പാക്കണം. അപകടങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ പരിശോധന നടത്തി കാരണം കണ്ടെത്തുകയും പരിഹാരം നടപ്പാക്കുകയും വേണം. റോഡിന്റെ രൂപകൽപ്പനയിലോ പരിപാലനത്തിലോ ഉള്ള വീഴ്ചകൾ അപകടങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവ തിരുത്താനും അധികൃതർ തയ്യാറാകണം. അപകടം സംഭവിച്ചശേഷം അനുശോചനക്കുറിപ്പുകൾ ഇറക്കുന്നതിനെക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാണ് അപകടം സംഭവിക്കാതിരിക്കാനുള്ള മുൻകരുതലുകൾ.അതുപോലെ നിയമലംഘനങ്ങൾ കണ്ടെത്താനുള്ള പരിശോധനകൾ പ്രഹസനമാകരുത്. മദ്യപിച്ച് വാഹനമോടിക്കുന്നവർക്കെതിരെയും അപകടകരമായ രീതിയിൽ വാഹനമോടിക്കുന്നവർക്കെതിരെയും നിയമപ്രകാരം ശക്തമായ നടപടി സ്വീകരിക്കണം. എന്നാൽ പരിശോധനകൾ ചിലരെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിടുന്നതോ പിഴ ഈടാക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതോ ആകരുത്. നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാണെന്ന ബോധ്യം ജനങ്ങളിൽ വളരണം. ശിക്ഷയുടെ കാഠിന്യം മാത്രമല്ല, നിയമലംഘനം നടന്നാൽ നടപടി ഉറപ്പായും ഉണ്ടാകുമെന്ന വിശ്വാസവും അപകടങ്ങൾ കുറയ്ക്കുന്നതിൽ പ്രധാനമാണ്.

വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലും ഡ്രൈവിങ് പരിശീലന കേന്ദ്രങ്ങളിലും റോഡ് സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധവത്കരണം കൂടുതൽ ശക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ലൈസൻസ് ലഭിക്കുന്നത് വാഹനം ഓടിക്കാനുള്ള അനുമതി മാത്രമല്ല, പൊതുനിരത്തിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ പെരുമാറാനുള്ള ബാധ്യത കൂടിയാണ്. ഹെൽമറ്റ് ധരിക്കുക, സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഉപയോഗിക്കുക, മൊബൈൽ ഫോൺ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് വാഹനമോടിക്കാതിരിക്കുക, ട്രാഫിക് സിഗ്നലുകൾ പാലിക്കുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കണം. മാതാപിതാക്കളും അധ്യാപകരും സാമൂഹിക സംഘടനകളും മാധ്യമങ്ങളും ഈ ബോധം വളർത്തുന്നതിൽ പങ്കാളികളാകണം. മറ്റൊരാൾ നിയമം ലംഘിക്കുന്നതു കണ്ടാൽ അതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാതിരിക്കാനും സുരക്ഷിതമായ യാത്രാശീലങ്ങൾ വളർത്താനും സമൂഹം തയ്യാറാകണം.
മാധ്യമങ്ങൾക്കും ഈ വിഷയത്തിൽ വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്.അപകടത്തിന്റെ ദൃശ്യങ്ങളും മരിച്ചവരുടെ ചിത്രങ്ങളും പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിൽ മാത്രം വാർത്തകൾ ഒതുങ്ങരുത്. അപകടത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ, റോഡിലെ സുരക്ഷാവീഴ്ചകൾ, അന്വേഷണത്തിന്റെ പുരോഗതി, ഇരകൾക്ക് ലഭിക്കേണ്ട സഹായങ്ങൾ, കേസുകളുടെ തുടർനടപടികൾ എന്നിവയും പൊതുജനശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരണം. സ്വാധീനമുള്ള ഒരാൾ പ്രതിയാകുമ്പോൾ വാർത്തയുടെ സമീപനം മാറുന്നുണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കപ്പെടണം. ഇരകളുടെ സ്വകാര്യതയും കുടുംബത്തിന്റെ മാനസികാവസ്ഥയും മാനിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം റിപ്പോർട്ടിങ്. വാർത്തയുടെ ലക്ഷ്യം കൗതുകം സൃഷ്ടിക്കുക മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിൽ ഉത്തരവാദിത്വബോധം വളർത്തുക കൂടിയാണ്.

അപകടങ്ങൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ ആളുകൾ ധാരാളമുണ്ടാകും. എന്നാൽ ദുരിതത്തിലായ കുടുംബത്തോടൊപ്പം നിൽക്കാൻ എത്രപേർ തയ്യാറാകും? ചികിത്സയ്ക്കും നിയമസഹായത്തിനും സാമ്പത്തിക പിന്തുണയ്ക്കും വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്നവരെ സഹായിക്കേണ്ടത് മാനുഷിക ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.ഒരു അപകടം ഒരു കുടുംബത്തെ തകർക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ആഘാതം ആ വീട്ടിലെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ആ കുടുംബത്തിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള സമൂഹവും അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം തിരിച്ചറിയണം. സഹായം നൽകുന്നതോടൊപ്പം ഇരകൾക്ക് നീതി ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കാനുള്ള പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ഇടപെടലും ആവശ്യമാണ്.അപകടങ്ങൾ പൂർണമായി ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയുമെന്നു പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ അശ്രദ്ധയും നിയമലംഘനവും സുരക്ഷാവീഴ്ചകളും മൂലമുണ്ടാകുന്ന അപകടങ്ങൾ കുറയ്ക്കാൻ കഴിയും. അതിന് നിയമം കർശനമായി നടപ്പാക്കണം, അന്വേഷണങ്ങൾ നീതിപൂർവമായിരിക്കണം, റോഡുകൾ സുരക്ഷിതമാക്കണം, കുറ്റം ചെയ്തവർ സ്വാധീനത്തിന്റെ പേരിൽ രക്ഷപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കണം. അതോടൊപ്പം അപകടബാധിതരുടെ കുടുംബങ്ങൾക്ക് നീതിയും സഹായവും ഉറപ്പാക്കണം. ഈ ഉത്തരവാദിത്വം ഒരു വകുപ്പിന്റെയോ സർക്കാരിന്റെയോ മാത്രം ചുമതലയല്ല; വാഹനമോടിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും പൊതുനിരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും പങ്കുവഹിക്കേണ്ട കാര്യമാണ്.

റോഡിലൂടെ പായുന്ന ഓരോ വാഹനത്തിനും പിന്നിൽ ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ട്.ആ യാത്ര കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു വീടുണ്ട്. ഒരാൾ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ സന്തോഷിക്കുന്നവരും തിരിച്ചെത്താതിരിക്കുമ്പോൾ തകർന്നുപോകുന്നവരുമുണ്ട്.അതുകൊണ്ട് വേഗതയെക്കാൾ വലുതാണ് ജീവൻ സ്വാധീനത്തെക്കാൾ വലുതാണ് നീതി. അധികാരത്തെക്കാൾ വലുതാണ് മനുഷ്യന്റെ അവകാശം. അപകടവാർത്തകൾ കേട്ട് നെടുവീർപ്പിടുന്നതിൽ മാത്രം നമ്മുടെ പ്രതികരണം അവസാനിക്കരുത്. അപകടങ്ങൾ തടയാനും കുറ്റവാളികൾ നിയമത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാതിരിക്കാനും ഇരകൾക്ക് നീതി ലഭിക്കാനും നമുക്ക് കഴിയണം.