വിത്തിനും
പൂവിനുമിടയിലെ
പുണ്യവേള
അനാവൃതമാക്കട്ടെ
പരമചൈതന്യത്തിന്റെ 
മൗനസുഗന്ധം.

ഉദയാസ്തമയം
അറിയാത്ത സൂര്യൻ
വെള്ളിച്ചിരിമൗനം
വിതറട്ടെ
നിന്റെ ഇരുട്ടിനു മീതെ.

ഇറക്കത്തിൽ
കദനമൊ
ഏറ്റത്തിൽ
ആനന്ദമൊ ഇല്ല
തിരകളുടെ 
ചടുലഭൈരവനൃത്തത്തിന്
കടൽ ഒരു നീലനിശ്ശബ്ദസാക്ഷിയൊ!

മൗനമില്ലാത്ത 
മൗനത്തിലേക്ക് 
പതുക്കെ
പ്രവേശിക്കാം
ആ മൗനം നീയും ഞാനും 
ദ്വാരപാലകന്മാരുമില്ലാത്ത
സ്വർഗ്ഗമല്ലയൊ!

തീവ്രമായ ആനന്ദത്തെ
നന്നായി വർണ്ണിക്കാനാവുക മൗനത്താൽ മാത്രം
ആകയാൽ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും,
പാമ്പ് ഉറയഴിച്ചിടുന്നതു പോലെ,
പദങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ 
കവിയും ശീലിക്കണം.

നിന്നെപ്പോലെ
മൗനവും
ഒരു നിധി !
കണ്ടെത്തുവാൻ
ആയാസപ്പെടുന്നയാളുടെ
കൺവെട്ടത്ത് തന്നെ
ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!!
ഇതെന്തൊരു വിസ്മയം!!