രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ചില രാജികള്‍ക്ക് രാജിവെക്കുന്നതിനെക്കാള്‍ വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. രാജിക്കത്ത് കൊടുക്കും, രാജിവെച്ചെന്ന വാര്‍ത്ത പരക്കും, പാര്‍ട്ടിയില്‍നിന്ന് പുറത്തേക്കുള്ള വാതില്‍ തുറന്നിട്ടുണ്ടോയെന്ന് ലോകം ഉറ്റുനോക്കും. ഒടുവില്‍ രാജിയില്ലെന്നും പാര്‍ട്ടി വിടില്ലെന്നും കസേരയില്‍ തുടരാന്‍ തീരുമാനിച്ചെന്നും പ്രഖ്യാപനം വരും. അതോടെ രാജിക്കഥയുടെ ഒന്നാം ഭാഗം അവസാനിക്കും. പക്ഷേ, രാഷ്ട്രീയ നാടകത്തിന്റെ തിരശ്ശീല അപ്പോഴും താഴില്ല. കാരണം, യഥാര്‍ഥത്തില്‍ രാജിവെച്ചത് ആരാണ്, പാര്‍ട്ടി വിടാന്‍ തീരുമാനിച്ചത് എന്തിനാണ്, തിരിച്ചുപിടിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചത് ഏതു കസേരയാണ് എന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ അപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ടാകും.

തിരുവനന്തപുരം കോര്‍പ്പറേഷനിലെ കൗണ്‍സിലര്‍ സ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ആര്‍. ശ്രീലേഖ നടത്തിയ രാജിപ്രഖ്യാപനവും തുടര്‍ന്നുള്ള വിശദീകരണങ്ങളും ഈ രാഷ്ട്രീയ നാടകത്തിന്റെ പുതിയ പതിപ്പായി വായിക്കാം. ഒടുവില്‍ ശ്രീലേഖ തന്നെ പറയുന്നു: ''ബി.ജെ.പിയില്‍നിന്ന് രാജിവെച്ചിട്ടില്ല, കോണ്‍ഗ്രസിലേക്ക് പോകുമെന്നത് അസംബന്ധമാണ്, മരിക്കുന്നതുവരെ ബി.ജെ.പിയില്‍ തുടരും, താനൊരു മോദിഭക്തയാണ്...എന്നൊക്കെ...'' അപ്പോള്‍ പിന്നെ രാജിക്കത്തോ..? അതൊരു രാജിയല്ല, മനസ്സിന്റെ ഭാരം ഇറക്കിവെക്കാനുള്ള കത്തായിരുന്നു എന്നായിരിക്കും വിശദീകരണം. രാജിവെക്കാനല്ല, രാജിവെക്കേണ്ടിവരുന്ന സാഹചര്യം ബോധ്യപ്പെടുത്താനായിരുന്നു ശ്രമമെന്നും കരുതാം. രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ചില കത്തുകള്‍ അങ്ങനെയാണ്. അവ രാജി അറിയിക്കാനല്ല; രാജിവെക്കാനുള്ള കാരണങ്ങള്‍ എല്ലാവരെയും അറിയിക്കാനാണ്.

രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളിലൊന്നാണ് അധികാരക്കസേര. അതിനു പല പേരുകളുണ്ട്: ജനസേവനം, സംഘടനാപ്രവര്‍ത്തനം, ഉത്തരവാദിത്വം, പൊതുപ്രവര്‍ത്തനം. തിരുവനന്തപുരം കോര്‍പ്പറേഷനില്‍ ബി.ജെ.പി അധികാരത്തിലെത്തിയപ്പോള്‍ സന്തോഷിച്ചുവെന്നും മേയര്‍ പദവിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് തന്റെ പേര് ഉയര്‍ന്നുവെന്നുമുള്ള രാഷ്ട്രീയ ചര്‍ച്ചകള്‍ക്കിടയിലാണ് ശ്രീലേഖയുടെ കൗണ്‍സിലര്‍ സ്ഥാനത്തെച്ചൊല്ലിയ വിവാദം. എന്നാല്‍ മേയര്‍ പദവി ലഭിക്കാത്തതിന്റെ പ്രതിഷേധമാണ് രാജിക്കു പിന്നിലെന്ന പ്രചാരണം അവര്‍ നിഷേധിച്ചു. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള്‍, കസേരയെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക് കസേരയുമായി ബന്ധമില്ലെന്ന് തെളിയിക്കേണ്ട ബാധ്യതയും രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ചിലര്‍ക്കു വന്നുചേരുന്നു.

മേയര്‍ കസേര ലഭിച്ചില്ലെന്ന ആരോപണം തെറ്റാണെങ്കില്‍ അതു വ്യക്തമാക്കാന്‍ ശ്രീലേഖയ്ക്ക് അവകാശമുണ്ട്. എന്നാല്‍ രാജിക്കത്ത്, പാര്‍ട്ടിയിലെ സമ്മര്‍ദം, ആരോഗ്യപ്രശ്‌നങ്ങള്‍, ജോലിഭാരം, പിന്നീട് വന്ന വിശദീകരണം എന്നിവയെല്ലാം ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ പൊതുജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഉയരുന്ന സംശയങ്ങളെ വെറും മാധ്യമവൈരമായി തള്ളിക്കളയാനാകുമോ..? രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്: കസേരയ്ക്കു പിന്നാലെ ആരും ഓടുന്നില്ലെന്ന് എല്ലാവരും പറയും. പക്ഷേ, കസേര ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നാല്‍ ആദ്യം ആരാണ് അതിലേക്കു നോക്കുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ പല രഹസ്യങ്ങളും പുറത്തുവരും. താന്‍ ഡി.ജി.പിയായിരുന്ന വ്യക്തിയാണെന്നും കൗണ്‍സിലറുടെ ജോലിയില്‍ വലിയ സമ്മര്‍ദമുണ്ടെന്നും ശ്രീലേഖ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഡി.ജി.പിയോട് കോണ്‍സ്റ്റബിളിന്റെ ജോലി ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകുമെന്ന ഉപമയും അവര്‍ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു.

പൊലീസ് മേധാവിയുടെ പദവിയിലിരുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് കൗണ്‍സിലറുടെ ചുമതലകള്‍ ചെറുതായി തോന്നുന്നുണ്ടോ? അതോ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിലുള്ള പൊതുപ്രവര്‍ത്തനം എത്രത്തോളം കഠിനമാണെന്ന് ഇപ്പോഴാണോ ബോധ്യപ്പെടുന്നത്.? ഡി.ജി.പിയുടെ ജോലി പൊലീസിന്റെ സംവിധാനത്തെ നയിക്കലാണ്. കൗണ്‍സിലറുടെ ജോലി ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ കേട്ട് പരിഹാരം കാണാന്‍ ശ്രമിക്കലും. രണ്ടിനും വ്യത്യസ്തമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുണ്ട്. പദവിയുടെ വലുപ്പമല്ല, ചുമതലയുടെ പ്രസക്തിയാണ് ജനാധിപത്യത്തില്‍ പ്രധാനം. ജനങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്ത പ്രതിനിധിയോട് റോഡിലെ കുഴി നികത്താനും ഓട വൃത്തിയാക്കാനും തെരുവുവിളക്ക് ശരിയാക്കാനും മാലിന്യം നീക്കാനും ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിലെ അസാധാരണമായ കാര്യമല്ല. അതാണ് തദ്ദേശഭരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഉത്തരവാദിത്വം.

ഒരു മുന്‍ ഡി.ജി.പിക്ക് ഈ ജോലികള്‍ ചെയ്യാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ, അത്തരം ജോലികള്‍ ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നതുതന്നെ അപമാനമാണെന്ന ധ്വനി പുറത്തുവന്നാല്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കസേരയില്‍ ഇരിക്കുന്നത് ആരാണെന്ന ചോദ്യം സ്വാഭാവികമായും ഉയരും. ജനങ്ങളുടെ വോട്ടു വാങ്ങുമ്പോള്‍ ജനസേവനം അഭിമാനമാണ്. വോട്ടു ചെയ്തവര്‍ സേവനം ആവശ്യപ്പെടുമ്പോള്‍ അതു സമ്മര്‍ദമാകുന്നു. ഇതാണ് രാഷ്ട്രീയത്തിലെ വിരോധാഭാസം. ശ്രീലേഖയുടെ വിശദീകരണമനുസരിച്ച്, കൗണ്‍സിലറുടെ ജോലിഭാരം, ആരോഗ്യപ്രശ്‌നങ്ങള്‍, ജനങ്ങളുടെ നിരന്തരമായ പരാതികള്‍, സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളിലെ വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ എന്നിവയാണ് രാജിസന്ദേശത്തിനു പിന്നിലെ പ്രധാന കാരണങ്ങള്‍. സെപ്റ്റംബര്‍ 30-ന് മേയര്‍ക്കു കത്തയച്ചെന്നും ജില്ലാ കളക്ടര്‍ക്കും പകര്‍പ്പ് നല്‍കിയെന്നും അവര്‍ പറയുന്നു. പാര്‍ട്ടി നേതാക്കള്‍ നേരിട്ടെത്തി രാജിവെക്കരുതെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടതായും വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഒരു ജനപ്രതിനിധിക്ക് ജോലിഭാരം താങ്ങാനാകുന്നില്ലെങ്കില്‍ അതു തുറന്നുപറയാം. ആരോഗ്യപ്രശ്‌നങ്ങളുണ്ടെങ്കില്‍ വിശ്രമം തേടാം. ജനങ്ങളുടെ വിമര്‍ശനം അതിരുവിടുന്നുവെങ്കില്‍ അതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കാം. എന്നാല്‍ ഈ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കാനുള്ള മാര്‍ഗം രാജിക്കത്താണോ, അതോ ചുമതലകള്‍ നിര്‍വഹിക്കാന്‍ ആവശ്യമായ സംവിധാനങ്ങള്‍ ഒരുക്കുകയാണോ..? രാജിക്കത്ത് ഒരു പരിഹാരമാര്‍ഗമായിരിക്കാം. അതേസമയം, രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ അത് ഒരു സമ്മര്‍ദതന്ത്രമായും മാറാം. ശ്രീലേഖയുടെ കാര്യത്തില്‍ അതിലേതാണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാനാകില്ല. എന്നാല്‍ രാജിവെക്കാനുള്ള തീരുമാനം പരസ്യമായതും പിന്നീട് വിശദീകരണവുമായി അവര്‍ രംഗത്തെത്തിയതും സ്വാഭാവികമായും രാഷ്ട്രീയചര്‍ച്ചകള്‍ക്കു വഴിയൊരുക്കി.

വിവാദത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തില്‍ ശ്രീലേഖ നടത്തിയ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ പ്രഖ്യാപനം തന്റെ മോദിഭക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്. മോദി ആരാധനാമൂര്‍ത്തിയാണെന്നും മരിക്കുന്നതുവരെ ബി.ജെ.പിയില്‍ തുടരുമെന്നും അവര്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു. കോണ്‍ഗ്രസിലേക്ക് പോകുമെന്ന വാര്‍ത്തയെ അസംബന്ധമെന്നും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. പാര്‍ട്ടിയോടുള്ള വിശ്വസ്തത പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതില്‍ തെറ്റില്ല. എന്നാല്‍ ഒരു കൗണ്‍സിലറുടെ രാജിവിവാദം വിശദീകരിക്കാന്‍ ദേശീയതലത്തിലെ നേതാവിനോടുള്ള ഭക്തി പ്രഖ്യാപനം ആവശ്യമായി വരുന്നത് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വിചിത്രമായ വഴിത്തിരിവാണ്. മോദിഭക്തി രാഷ്ട്രീയ വിശ്വസ്തതയുടെ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റായിരിക്കാം. പക്ഷേ, അതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരു കൗണ്‍സിലറുടെ ജോലിഭാരം കുറയുമോ..? ജനങ്ങളുടെ പരാതികള്‍ ഇല്ലാതാകുമോ...? തെരുവിലെ മാലിന്യം സ്വയം നീങ്ങുമോ..?

ഈ വിവാദത്തിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ കാര്യം, രാജിവെക്കാനുള്ള തീരുമാനത്തില്‍നിന്ന് രാജിവെക്കില്ലെന്ന പ്രഖ്യാപനത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ്. ആദ്യം രാജിസന്ദേശം. പിന്നാലെ രാജിവെച്ചെന്ന വാര്‍ത്തകള്‍. അതിനു പിന്നാലെ പാര്‍ട്ടി വിടുമെന്ന അഭ്യൂഹങ്ങള്‍. ഒടുവില്‍ യൂട്യൂബ് ചാനലിലൂടെ വിശദീകരണം: രാജിയില്ല, പാര്‍ട്ടിവിടില്ല, മരിക്കുന്നതുവരെ ബി.ജെ.പിയില്‍ തുടരും..! ഇനി അടുത്ത രംഗം എന്തായിരിക്കും..? ജോലിഭാരം കുറയുമോ..? വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ അവസാനിക്കുമോ? പാര്‍ട്ടിയില്‍നിന്ന് കൂടുതല്‍ പരിഗണന ലഭിക്കുമോ..? അതോ എല്ലാം പഴയപടിയാകുമോ..?