ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം തരുന്ന വായനാ വിസ്ഫോടനങ്ങൾ

പത്തു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വെള്ളി പൊട്ടുമ്പോൾ രവി ഇറങ്ങി നടന്നു.
കൂമൻ കാവിനു നേരേ നടന്നു.
കിഴക്കൻ  കാറ്റിന്റെ നേരിയ തണുപ്പ്.
അവസാനത്തെ ഈര ചൂട്ടു കത്തിത്തീരുമ്പോൾ ചവിട്ടു വഴിയ്ക്കെതിരെ ഉദയം ചുവക്കുകയായിരുന്നു.
പത്തു മണിയോടെ തീവണ്ടിയാപ്പീസിലെത്തി. അവിടെ കാത്തിരുന്നു.
ആ മണിക്കൂറിന്റെ ദൈർഘ്യമറിഞ്ഞില്ല.
കൽക്കരിപ്പുകയുടേയും ആവിയുടേയും മണം അവിടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ചതുപ്പു മണ്ണിലെ ചന്ദനത്തിരിയുടെ പുക പോലെ അയാൾ അതുൾക്കൊണ്ടു.
"  എന്നെ അറിയുമോ ?
ചന്ദന നിറത്തിലുള്ള പട്ടുചേലയിലും കനപ്പെട്ട കണ്ണായിലേയ്ക്കും ചുരുൾ മുടിയിലേയ്ക്കും രവി നോക്കി.
"   ഇല്ല" അയാൾ പറഞ്ഞു.
അവരുടെ കൈപ്പടങ്ങൾ കോർത്തിണങ്ങി.
 "വരൂ" രവി പറഞ്ഞു.
രണ്ടു പാത്രം കാപ്പിയ്ക്കിരുവശവുമായി ഇരിയ്ക്കുന്നു.  ഒന്നും പറയാതെ
പതുക്കെ കാപ്പി കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞു. "വരൂ ..അവൾ പറഞ്ഞു. നഗരത്തിന്റെ തെരുവിൽ,വെയിലിൽ  പുതുമഴയടുക്കാനിരിക്കുന്ന കാറ്റിന്റെ ജല സാന്ദ്രതയിൽ
വിയർക്കുന്നു.
" വിശ്രമിയ്ക്കണ്ടേ?
രവി ചോദിച്ചു. വിശ്രമിക്കണം. അവൾ പറഞ്ഞു...............
അണക്കെട്ടിന്റെ ജലരാശിയിലേയ്ക്ക് പത്മ ജനാല തുറന്നിട്ടു.
രവീ
"ഓ....
പിന്നെയും വിരാമങ്ങൾ....
ബോധാനന്ദന്റെ ആശ്രമത്തിലേയ്ക്കും..... കിഴവൻമാവുകളുടെ തണലിലേയ്ക്കും... നെടുവരമ്പ് നടന്ന് നടന്ന് കൈതപ്പൊന്തകൾക്കരികിലൂടെ നടന്ന് ശിവരാമൻ നായരുടെ ഞാറ്റുപുരയിലേയ്ക്ക്... എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത സമാന്തരങ്ങളുള്ള പാതകളിലൂടെ... രവിയുടെ യാത്ര തുടരുന്നു. ക്ഷണശയനങ്ങളുടെ വഴിയമ്പലങ്ങൾ ... തേടി... ഖസാക്കിന്റെ യാഗാശ്വം  മൈമുന  മുങ്ങാങ്കോഴി അള്ളാപ്പിച്ച മൊല്ലാക്ക, പുക ചുറ്റിയ കണ്ണുകളുള്ള ഖാലിയാർ   ... വായിക്കുന്തോറും വിസ്മയപ്പെടുന്ന പുസ്തകം:ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം. കരിമ്പനകളും കിഴക്കൻ കാറ്റും ചെതലിമലയും വെളുത്ത ശ്രുതി ഭേദമില്ലാത്ത മഴയുമൊക്കെ ആദിരൂപങ്ങളായി മാറുന്നു... വാക്കുകളുടെ മായാജാലം... ഏഴാം തവണയും ആസ്വദിക്കുന്നു....1977 ൽ ആദ്യവായന....