
പനിനീർദളംപോലുണരുന്ന സുദിനമേ,
നവംബറിൻ നവ ഹൃദ്യ നന്മയാം സ്നേഹമേ,
എന്നുമുണർവ്വുപകരുന്നതാം പരിമളം,
തരളിതമാക്കുന്നയലിവാർന്ന ഹൃദയമേ,
കുളിർ രമ്യമായിത്തെളിക്കുന്നു ശിശുദിനം;
ചൊടികളാലോമനിക്കുന്നുദയ സുസ്മിതം.
മൃദുസൗമ്യ ചിന്താർദ്രമലരായ് വിടർത്തുമാ-
നന്മുഖം, പ്രിയ മകൾമുകുളങ്ങളിന്നിളം
ചൊടികളാലോമനിക്കുന്നുദയ സാമ്യമായ്
കരുതിവയ്ക്കു,ന്നതേ കുരുന്നുഹൃദയങ്ങളിൽ.
നവംബറിൻ നവഹൃദ്യ നന്മയാം സുദിനമേ,
അലിഞ്ഞുപോകുന്നതാം മധുരാർദ്ര കാവ്യമേ,
ഇതുവഴിയെത്തിത്തളർത്തതാം മാനവർ
കൊതിയോടെ യോർത്തുണർത്തുന്നില്ലെ; ബാല്യകം?
എത്ര നവ ശൈശവമുകുളങ്ങൾ നിത്യവും
നിർമ്മല സ്നേഹ ഹൃദയങ്ങൾ ലാളിക്കുന്നു;
പരിലാളനകളില്ലാതുപരി പാരിതിൽ
പോരടിക്കുന്നെത്ര നന്മാർദ്ര ജീവിതം ?
ഏതാകിലും മൃദുല ദളമായ്ക്കൊഴിയാതെ
കാത്തിടാനോർത്തു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു കാവ്യകം;
പുഞ്ചിരിക്കുംമുഖം കാണാൻ കൊതിപ്പിതേൻ
പ്രിയ മകൾമുകുളങ്ങളോടൊത്തൊരേവിധം.
ഭാരതത്തിൻ മഹാപൈതൃക മാനസം
മാറോടണയ്ക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചതാംവരം
ചേർത്തുവായിക്കേണ്ടതാ,ണിന്നു ശൈശവം;
യുദ്ധക്കെടുതിയാൽ വലയുന്നുമാർദ്രകം.
വെണ്ണപോലുള്ളതാം വെണ്മതൻ ഹൃദയമാ-
യോർക്കയാണറിയാതെയാരമ്യ ചിത്രകം;
ഉണ്ണിക്കണ്ണനും ശ്രീയുണ്ണിയേശുവും
നന്മാർദ്രബാലനാം തിരുനബി മുഹമ്മദും
പ്രിയരമ്യസാമ്യം വളർന്നവർ നമ്മളും
നന്മാർദ്രഹൃദയങ്ങൾ ലാളിച്ച നാടിതും.
ബാലാർക്ക ഹൃദയമേകുന്നതാം ഭാരതം
കേവലം മർത്യരായ്ക്കാണില്ല; ശൈശവം
പ്രാണാർദ്ര ഹൃദയമുകുളങ്ങളായ്ക്കരുതുന്നു;
സ്നേഹാർദ്രതയാൽ മാറോടണയ്ക്കുന്നു..