പാലം കടക്കുവോളം  “നാരായണ! നാരായണ!”
പാലം കടന്നുകഴിഞ്ഞാൽ “കൂരായണ! കൂരായണ!”
കാര്യം നേടുവോളം കാൽക്കൽ വീഴും വന്ദനം,
കാര്യം നേടിയാലോ കണ്ട ഭാവമില്ലൊരു ദിനം!

തേൻപുരട്ടിയ വാക്കിൽ സ്നേഹമെന്നു തോന്നിക്കും,
തേടിയതു കിട്ടുവോളം നിഴലുപോലെ വന്നുനിൽക്കും;
ആവശ്യമെന്ന നൂലിൽ ബന്ധമാല കോർത്തിടും,
ആവശ്യം തീർന്നനേരം നൂലറുത്തു പോയിടും!

മഴയിൽ നനഞ്ഞനേരം കുടയെടുത്ത കൈകളെ,
വെയിൽ തെളിഞ്ഞനേരം മറന്നിടുന്നു ചിലർ;
ഇരുളിൽ വിളക്കുപോലെ വഴിതെളിച്ച കണ്ണുകളെ,
പുലരി വന്നനേരം തഴഞ്ഞിടുന്നു ചിലർ!

ദാഹവുമായ് വന്നപ്പോൾ കിണറിനെ പുകഴ്ത്തുന്നു,
ദാഹമൊന്നു തീർന്നപ്പോൾ കല്ലെടുത്തെറിയുന്നു;
തണലിനായ് നിന്നപ്പോൾ മരമൊരു ദൈവമാകുന്നു,
തണലുവിട്ടു നീങ്ങുമ്പോൾ കോടാലി ഉയരുന്നു!

പുഴ കടത്തിവിട്ടൊരു തോണിയെ ചവിട്ടുന്നു,
പടി കയറിവന്നപ്പോൾ ഏണിയെ തകർക്കുന്നു;
ഉയരുവോളം താങ്ങിനിന്ന ചുമലിനെ മറക്കുന്നു,
ഉയരമേറുംതോറുമെന്തേ ഹൃദയമിങ്ങു ചുരുങ്ങുന്നു?

കാത്തുനിന്ന കണ്ണുകളിൽ കാർമുകിലുകൾ കൂടുന്നു,
പറയുവാനാവാത്ത നോവ് മഴയായ് പെയ്തിറങ്ങുന്നു;
നന്ദിയറ്റ വാക്കുകേട്ട് കാറ്റുപോലും വിറയ്ക്കുന്നു,
താങ്ങിനിന്ന പാലമന്നോ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുന്നു!

പാലമായ് നിന്നവരെ പാതിവഴി തള്ളരുത്,
തോണിയായ് വന്നവരെ തിരയിലേക്കു വിടരുത്;
നിന്റെ നേട്ടഗോപുരത്തിൽ അവരുടെ വിയർപ്പുണ്ട്,
നിന്റെ ചുണ്ടിലെ ചിരിയിൽ അവരുടെ പ്രാർഥനയുണ്ട്!

പാലം കടന്നുപോയാലും പിന്നിലേക്കു നോക്കണം,
പാത തെളിച്ച കൈകളെ നെഞ്ചിനോടു ചേർക്കണം;
നേടിയതിന്റെ പേരിലല്ല മനുഷ്യനെന്നും ഉയരുന്നത്,
നന്ദിയുള്ള നെഞ്ചിലാണ് മനുഷ്യത്വം പൂക്കുന്നത്!