കാലിൽ ചിലങ്ക കെട്ടി 

അരങ്ങിലിറങ്ങാൻ ഒരുപാടു  കൊതിച്ചവൾ, 

താളത്തിനൊപ്പം മനസ്സിൽ ആയിരം സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തവൾ.

ഓരോ മുത്തിലും ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നോ - 

രോരോ സ്വപ്നങ്ങൾ, ഓരോ മണിനാദത്തിലും  

നാളെയുടെ പ്രതീക്ഷകൾ
കേട്ടിരുന്നു

കാലം അവളെ വിളിച്ചില്ല, അരങ്ങുകൾ കാത്തുനിന്നില്ല; 

ജീവിതം കൊടുത്ത തിരക്കുകൾ തന്നെ
അവളുടെ നൃത്തം - 

ചിലങ്കകൾ മൗനമായി ..

ഒടുവിലായ്  നൂപുര മണിക - 

ളോരോന്നായ് കൊഴിഞ്ഞുവീണു ; 

വീണ്ടെടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞ നേരം 

അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളാകെയും 
കൂടെ വീണുപോയി..

നഷ്ടപ്പെട്ടത് മുത്തുകൾ മാത്രമെങ്കിൽ 

അവൾക്കത് സഹിക്കാനാവുമായിരുന്നു ;  

മുത്തുകൾക്കൊപ്പം പൊയ് - 

പോയത് അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളാകെ -
യുമായിരുന്നല്ലോ!

ഇന്നും  ചിലങ്കയെടുക്കുമ്പോൾ 

വിരലുകൾ വിറയ്ക്കാറുണ്ട് ; 

കൊഴിഞ്ഞുപോയ മുത്തുകൾ ,  

നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങൾ -  

അടരുവാനാവാത്ത
ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ...