ആഫ്രിക്കൻ സവന്നയിൽ

ഒരു മറുളമരം ഉണ്ടായിരുന്നു.

പുറത്തുനിന്ന് നോക്കിയാൽ

അത് മറ്റൊരു മരമെന്നേ തോന്നൂ.

പക്ഷേ തണ്ടിനുള്ളിൽ,

ഒരു വലിയ പൊള്ള.

ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ

ഒരു രഹസ്യ മുറിപോലെ.

ആഫ്രിക്കയിലെ ചില പഴയ ജനവിശ്വാസങ്ങളിൽ

മരത്തിന്റെ ഈ പൊള്ള

വെറും ശൂന്യസ്ഥലം ആയിരുന്നില്ല.

അത്

ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ലോകത്തിനും

പൂർവ്വികരുടെ ലോകത്തിനുമിടയിലെ

ഒരു വാതിൽ ആണെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

മുതിർന്നവർ കുട്ടികളോട് പറയും,

“മരത്തിന്റെ പൊള്ളയിലേക്ക്

വെറുതെ നോക്കരുത്.

ചിലപ്പോൾ

അകത്തുനിന്നും ആരോ

നിന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടാകും.”

രാത്രിയിൽ കാറ്റ്

ആ പൊള്ളയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ

മറുളമരം മൂളും.

കാറ്റിന്റെ ശബ്ദമെന്ന്

നമുക്ക് പറയാം.

പക്ഷേ അവരുടെ വിശ്വാസത്തിൽ

അത് കാറ്റായിരുന്നില്ല.

പൂർവ്വികരുടെ ശ്വാസമായിരുന്നു.

മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ

അനുമതിയില്ലാതെ ഇരിക്കരുത്.

തണ്ടിൽ കൈവെക്കുന്നതിന് മുമ്പ്

മനസ്സിൽ അനുവാദം ചോദിക്കണം.

മരത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ

പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ്

താഴേക്ക് നോക്കരുത്.

കാരണം,

മരത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക്

മനുഷ്യൻ കയറുന്നതല്ല,

അവന്റെ നിഴലും കൂടെയാണ് കയറുന്നത്.

കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടാകാൻ ചില സ്ത്രീകൾ

ഈ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലും

ചിലപ്പോൾ ശാഖകളിലും കയറി

പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നുവെന്ന വിശ്വാസവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

മണ്ണിനോട് അവർ ചോദിക്കും.

ആകാശത്തോട് ചോദിക്കും.

പൂർവ്വികരോട് ചോദിക്കും.

“എന്റെ മടിയിൽ

ഒരു ജീവന്റെ ചൂട് തരൂ.”

മറുളമരത്തിന്റെ വേരുകൾ

ഭൂമിയിൽ.

ശാഖകൾ

ആകാശത്തിൽ.

അതിനിടയിലെ പൊള്ളയായ ഹൃദയം

മനുഷ്യനും പൂർവ്വികരും തമ്മിലുള്ള

ഒരു അതിർത്തി.

അങ്ങനെയൊരു മരത്തിന്റെ അടുത്താണ്

ഞാനും എത്തിയത്.

ഈ കഥകളൊന്നും അറിയാതെ.

ഞാൻ മരത്തിലേക്ക് നോക്കി.

പിന്നെ,

കയറി.

ഒരു ശാഖയിൽ നിന്ന്

മറ്റൊന്നിലേക്ക്.

കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഇലകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ പെട്ടെന്ന്

എനിക്ക് ഒരു വിചിത്രമായ തോന്നൽ.

ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.

പിന്നിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നപോലെ.

തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

ആരും ഇല്ല.

വീണ്ടും കയറി.

അപ്പോൾ,

ഒരു നിമിഷം.

എന്റെ കാൽ വഴുതി.

ശരീരം താഴേക്ക് പതിച്ചു.

പക്ഷേ വീഴുന്നതിനിടയിൽ

എനിക്ക് തോന്നിയത്,

ആരോ എന്റെ ശരീരം പിടിച്ച്

താഴേക്ക് ഇറക്കുന്നതുപോലെ.

ഞാൻ താഴെ വീണു.

മണ്ണിൽ.

ശ്വാസം മുട്ടി.

ചില നിമിഷങ്ങൾ

എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

പിന്നെ ഞാൻ

മരത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി.

കാറ്റില്ല.

ഇലകൾ അനങ്ങുന്നില്ല.

പക്ഷേ,

ആ പൊള്ളയ്ക്കുള്ളിൽ

എന്തോ അനങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി.

ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു.

വീണ്ടും നോക്കി.

ഇരുട്ട് മാത്രം.

അന്നാണ്

പഴയവർ പറഞ്ഞിരുന്ന വാക്ക്

എന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങിയത്,

“എല്ലാ വാതിലും

തുറക്കാനുള്ളതല്ല.”

അത് വെറും ഭയമായിരുന്നോ?

കാൽ വഴുതിയതിന്റെ ഞെട്ടലോ?

ഒരു കൊമ്പിന്റെ പിടിയോ?

അല്ലെങ്കിൽ

മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിക്ക്

ഇനിയും പേരിടാൻ കഴിയാത്ത

ഒരു അനുഭവമോ?

എനിക്ക് അറിയില്ല.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം അറിയാം.

അതിനുശേഷം

ഞാൻ ആ മറുളമരത്തെ

വെറും ഒരു മരമായി കണ്ടിട്ടില്ല.

കാരണം,

ഞാൻ മരത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണതല്ല.

ആ ദിവസം

മരം തന്നെയാണ്

എന്നെ താഴേക്ക് ഇറക്കിയത്.

അത് എന്തിനായിരുന്നു?

ഒരുപക്ഷേ

അവിടെ എനിക്കായി

ഒരു വാതിൽ തുറന്നിരുന്നില്ല.

അകത്തേക്ക് പോകാൻ

എനിക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല.