ഓമനപ്പൈതലേ, മാപ്പ്...മാപ്പ്...
ചേതന വിങ്ങുന്നു, മാപ്പ്....മാപ്പ്...
മന്നിടം നിന്നെയുമേറ്റുവാങ്ങി,
ഒന്നരവര്‍ഷമീ ജന്മയാത്ര;
നിത്യമസഹ്യമാം പീഡനങ്ങള്‍...
തിക്തമായല്ലൊ വിധിനിനക്ക്;
അമ്മിഞ്ഞപ്പാലി,നവകാശികള്‍-
അമ്മയ്ക്കരുമക,ളെത്രയെത്ര-
ജന്മദാതാക്കളാല പ്രിയരായ്,
സ്വന്തബന്ധങ്ങള്‍ മായിച്ചിടുന്നു.
'അര്‍ഷിതേ' അച്ഛനില്ലാത്ത കുഞ്ഞേ!
ക്രൂരത നിന്‍ രണ്ടാനച്ഛനായി;
രക്ത ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചു മെയ്യില്‍.
ആപാദചൂഢ, മടിപ്പിണരാല്‍-
പാടെ തളര്‍ത്തും മുറിപ്പാടുകള്‍;
തന്‍ കുഞ്ഞു പൊന്‍കുഞ്ഞെന്നോര്‍ക്കാത്തവള്‍,
പെറ്റമ്മ പോലും പരിത്യജിച്ചോ?
അമ്മയെടുക്കാന്‍ കൊതിച്ചിടുന്ന-
കുഞ്ഞിക്കൈ രണ്ടുമൊടിച്ചുവല്ലോ?
പ്ലാസ്റ്ററില്‍ ബന്ധിതമാക്കി,യമ്പേ,
നാള്‍ക്കുനാള്‍ നീളുന്ന യാതനകള്‍...
എരിയുന്ന സിഗരറ്റില്‍ പൊള്ളലേറ്റ്-
പൂവലംഗങ്ങള്‍ പിടഞ്ഞുവല്ലോ...
ചിരിയും കരച്ചിലും ജന്മസിദ്ധം,
കരയാന്‍ മാത്രം നിനക്ക് യോഗം.
മര്‍ത്യകുലത്തില്‍പ്പിറന്ന ചിലര്‍,
ഓര്‍ത്താല്‍ മൃഗങ്ങളെക്കാളധര്‍മര്‍.
മണ്ണിന്‍ മടിത്തട്ടില്‍ നിത്യനിദ്ര,
വിണ്ണിന്‍ സ്തുതിപ്പുകള്‍, താരാട്ടുകള്‍...
ഓംശാന്തി, ശാന്തി, നിതാന്തശാന്തി,
ഓമനപ്പൈതലേ, ശാന്തി, ശാന്തി.